Gerard van Duykeren en Jacques Does nemen afscheid van The Security Company

Een van de bekendste duo’s in de Nederlandse crowdmanagement-wereld stopt. Gerard van Duykeren en Jacques Does van The Security Company kijken terug op een samenwerking van meer dan 30 jaar. “Je moet weten wanneer het feestje afgelopen is en het tijd is om te gaan. Die tijd is nu.”

Gerard van Duykeren staat erom ­bekend geen blad voor de mond te nemen. “Gelukkig was Jacques er altijd om eventuele plooien weer recht te strijken.” Zijn collega glimlacht en schudt zijn hoofd. “Daarom werken we al zoveel jaar zo goed met elkaar. We vullen elkaar aan en zijn niet bang om de ander, indien nodig, de les te lezen. We kwamen dan ook zo goed als tegelijk met de beslissing om in 2024 te vertrekken.”

Wat is het geheim van een werkrelatie van meer dan 30 jaar?

Jacques Does (JD): “De eerste afspraak die wij hebben gemaakt is dat we altijd eerlijk tegen elkaar zijn. Natuurlijk hebben we elkaar ook de tent uitgevochten als we het niet eens waren. Dat gebeurde altijd binnenskamers en we gingen niet naar buiten tot we een consensus hadden bereikt. Eerlijkheid is niet altijd makkelijk, kan ik je vertellen. Daarbij mag ik mij gelukkig prijzen dat ik al drie decennia een compagnon heb die tegen mijn ­eigenaardigheden kan ook en dat geldt ook vice versa.”

Eerlijkheid is niet altijd makkelijk

Gerard van Duykeren (GvD): “We zijn complementair aan elkaar. Een blindelings vertrouwen in een branche die door de jaren heen complexer, harder en commerciëler is geworden. Het grappige is dat zowel Jacques als ik een flink ego hebben, maar nooit richting elkaar. Belangrijker was altijd dat we volkomen transparant waren en elkaar constant informeerden, om zo de hele complexiteit van onze industrie in kaart te brengen en daarop te acteren. Onze partners grappen weleens dat ze het onbegrijpelijk vinden dat we voor hen hebben gekozen en niet samen de wijde wereld in zijn getrokken.”

Wie kwam als eerste met de uitspraak ‘we moeten stoppen’?

JD: “Dat lag in de lijn van onze samenwerking. Uiteindelijk kwam het erop neer dat we elkaar aankeken en hetzelfde idee hadden.”

Was er een specifieke reden?

JD: “COVID-19 heeft er hard ingehakt en toen we na twee jaar stilstand weer mochten misschien nog wel harder. Op die ­momenten waren er natuurlijk gesprekken in de trant van hoe lang gaan we dit nog trekken? Gaandeweg veranderde de insteek. We zitten op ons zakelijke hoogtepunt, wat is de volgende stap? We zijn toen in overleg gegaan met John Mulder, waarna het plan is ontstaan om er een punt achter te zetten.”

We zitten op ons zakelijke hoogtepunt

GvD: “Daar is geen mooi, pasklaar en ­filosofisch antwoord op. De afgelopen 30 jaar was ons werk een manier van leven. Wij stonden er altijd als andere mensen vrij waren. Voor en tijdens festivals, concerten en evenementen waren onze collega’s, Jacques en ik er altijd. Maar dat was nog niet alles. Wat veel mensen niet ­zagen, is het lesgeven, de consultancy, het branche­werk, de processen, systemen, de dagelijkse leiding, de strategie enzovoort. Dat was een enorme verantwoordelijkheid. Niet alleen voor iedere bezoeker, maar ook voor onze partners en collega’s. Tijdens en na corona was dat niet heel erg makkelijk kan ik je zeggen. We hebben altijd geroepen dat we pas weggaan als alles weer staat. 2023 was ons beste jaar ooit en daarom maken we nu deze stap. Uiteindelijk speelt ook mee dat ouwe lullen weg moeten om zo plaats te maken voor een nieuwe garde. Je moet weten wanneer het feestje afgelopen is en het tijd is om te gaan. Die tijd is nu.”

Welke momenten waren exemplarisch voor jullie samenwerking?

JD: “De momenten dat we rug aan rug moesten staan. Gelukkig zijn dat er niet veel geweest. Ik moet denken aan 2008 toen een bliksembui over Pinkpop trok en het headlinerconcert van Metallica in gevaar kwam. Het advies was om het terrein te evacueren. Wat voor een groter drama gezorgd zou hebben. In een korte tijd 60.000 man naar de uitgang brengen en wat gebeurt er daarbuiten dan? Gerard is naar het crisiscentrum in Maastricht gereden om ons punt duidelijk te maken. Ik ben op het terrein gebleven. Er was continu overleg tussen Gerard, de gemeente, de organisatie en mij. We hebben vanaf twee plekken op een lijn gewerkt naar een plan waardoor het festival door kon gaan. Dit is een heel heftig voorbeeld, maar het gaat ook om kleine dingen. Als het regende bij een event stonden we bijvoorbeeld net als onze collega’s in doorweekte jassen ook aan poort. Samen ging altijd verder dan ­alleen ons tweeën.”

GvD: “Het grappige is dat de manier hoe wij samenwerken niet echt vanzelfsprekend was toen we elkaar voor de eerste keer spraken. Jacques en ik zijn totaal andere mensen. Er zijn in drie decennia vele hoogtepunten geweest. Het is moeilijk om er een te kiezen. North Sea Jazz is misschien wel een goed voorbeeld. Wij konden daar een significant ander product neerzetten dan dat men op security-gebied gewend was. Het ‘inhuren per kilo’ hebben Jacques en ik een ander gezicht kunnen geven. Het begin daarvan was op North Sea Jazz en tegenwoordig is ‘service with a smile’ meer de regel dan uitzondering. Ik weet niet of dat exemplarisch is, maar heel erg trots ben ik hier wel op.”

Wanneer doen jullie de laatste keer de deur achter je dicht?

JD:  “In principe is dat op 1 april. Er is echter een vraag gekomen of wij langer willen blijven en daar praten we over.”

Jullie hebben veel meegemaakt binnen de veiligheidsbranche en de live-industrie. Wat laten jullie achter?

JD: “We hebben aangetoond dat ondanks extreem verouderde wetgeving en een wereld waar geld de belangrijkste beslissingsfactor lijkt te zijn, je toch succesvol kunt zijn door tegen de stroom in te zwemmen. Gerard en ik laten een bedrijf achter dat niet alleen klantvriendelijk, maar ook innovatief is. Ik hoop dat onze erfgenamen dezelfde visie, inzet en openheid tentoonspreiden.”

Het bedrijf is niet alleen klantvriendelijk, maar ook innovatief

GvD: “Ik hoop dat de passie en drive van ons om bezoekers te faciliteren en keer op keer een veilige avond te garanderen, blijft bestaan. We hebben het grondwerk gelegd en nu mag iemand anders daarmee verder.”

Wat gaan jullie doen als jullie niet meer in de beveiliging zitten?

GvD:  “Ik ga genieten van iets dat ik niet ken: rust. De afgelopen 30 jaar heb ik het idee dat ik dat nooit echt gedaan heb. Ik ben benieuwd of dat gaat bevallen, want ik besef dat loslaten wel een dingetje is.”

JD: “Terugkijkend kan ik stellen dat het tropenjaren waren en ook voor mij zal de landing hard zijn. Ik neem genoeg tijd om te wennen aan de ontspanning en het nergens meer verantwoordelijk voor zijn. Uiteindelijk ga ik genieten en als er dan uiteindelijk iets op mijn pad komt waar ik lol aan heb, dan ga ik dat doen. Gewoon ­omdat het kan en leuk is.”