Zangeres Inez: “Ik blijf altijd mixen tussen werelden”

Met haar eerste single Menak Wla Meni scoorde Ines Atili, beter bekend als Inez, in 2019 meteen een hit. Maar precies op het moment dat haar carrière op volle toeren leek te komen, gooide corona roet in het eten. Inmiddels is de pandemie voorbij, staat ze onder contract bij Avalon Music en werkt ze hard aan nieuwe muziek. Hoog tijd om met Inez in gesprek te gaan over haar jeugd, haar eerste stappen in de studio, de ups en downs van haar carrière en de dromen die nog voor haar liggen.

Kun je iets vertellen over je achtergrond?

Ines Atili: “Ik ben opgegroeid in Venlo, in een gezin met vier zusjes. Muziek speelde altijd een grote rol bij ons thuis. En in onze grote vrouwenfamilie werd er tijdens feestdagen of weekenden vaak samen gezongen. Als jongste keek ik altijd op tegen mijn ­oudere nichten en mijn oudere zus, maar rond mijn zestiende durfde ik zelf mee te zingen. Zij zeiden meteen: ‘Ines, jij hebt echt een goede stem!’ en grapten dat ze me zouden opgeven voor programma’s als Popstars. Vanaf dat moment begon het balletje te rollen: ik zong elke dag, wat soms tot wanhoop leidde bij mijn ouders. Rond mijn twintigste, eenentwintigste, dacht ik: ik wil toch een keer de studio in, gewoon om het uit te proberen. Mijn moeder heeft me toen in contact gebracht met een oude vriendin van haar, Daisy Dee, en zo zette ik mijn ­eerste stappen in de muziekwereld.”

Muziek speelde altijd een grote rol bij ons thuis

Dacht je in die tijd ook aan een muziekopleiding, zoals het conservatorium?

“Ik vond het geweldig om in de studio te staan, al snapte ik er in het begin helemaal niks van. Het conservatorium is ook wel eens ter sprake gekomen, maar dat was geen optie. Mijn ouders waren heel ­modern en goed geïntegreerd in Nederland, maar op kamers gaan wonen hoorde daar ­gewoon niet bij. En dat begrijp ik ook helemaal – ik ben er zelfs blij mee dat ze dat nooit hebben toegestaan. Toen dacht ik ook: heb ik die technieken nou echt nodig? Ik zong gewoon en het ging me aardig af, dus ik liet het erbij. Nu ik ouder ben besef ik wel dat techniek belangrijk is. Daarom zocht ik mijn eigen manier om me te ontwikkelen. Ik keek veel YouTube-video’s en ik kreeg zelfs zangles van de vader van Idols-winaar Jamai Loman, die bij ons in Venlo woonde en een prachtige zangstudio had in een dorpje vlakbij. Daar leerde ik voor het eerst wat over ademhaling en techniek. Dat was hard nodig, want mijn ademhaling sloeg nergens op. Ik was vaak al uitgeput halverwege een nummer. Maar dingen als noten lezen of ingewikkelde zangtheorie heb ik nooit echt geleerd.”

Hoe ontstond je eerste eigen nummer?

“Nadat ik een aantal keer in een studio ben geweest, ben ik uiteindelijk zelf gaan schrijven en ontstond mijn eerste nummer: Menak Wla Meni. Een nummer waarin ik in drie talen zing. In die periode luisterde ik veel naar Marokkaanse muziek, maar ik ­wilde ook iets Nederlands in het ­nummer verwerken. Toevallig was toen net de ­cover van Verleden Tijd van Lil’ Kleine en Frenna uit, en dat paste er perfect in. Dus voegde ik die eraan toe. Tijdens het ­opnemen kwamen er ook nog andere invloeden bij, zoals een Frans nummer van Dadju en een Arabisch liedje van Saad Lamjarred. Uiteindelijk stond het nummer op een usb-stick ergens. En ik dacht: ik heb geen ­management, geen label, helemaal niks. Ik wist ook totaal niet hoe dat werkte. Independent artists waren er in Nederland toen nog nauwelijks. Dus ben ik gewoon gaan googelen: hoe breng je muziek uit zonder label of management? Zo kwam ik bij DistroKid terecht, en via die site heb ik mijn eerste nummer uitgebracht.”

Independent artists waren er in Nederland toen nog nauwelijks

Hoe was dat, je muziek zelf uitbrengen?

“Ik heb het nummer in een Facebook-groep gegooid, maar dat is de enige promotie die ik gedaan. Menak Wla Meni ging direct ­viraal. Dat was heel vreemd: je denkt, ik probeer gewoon eens een liedje uit te brengen, en dan gaat het helemaal los. Het voelt dan ook echt alsof ik met mijn ogen heb ­geknipperd en ineens zijn we vijf jaar verder. Mensen vragen me vaak hoe het was om dat allemaal mee te maken, maar eerlijk gezegd ging het veel te snel om er echt bij stil te staan of van te genieten. Pas nu denk ik soms: wauw, ik heb het toch maar ­gedaan. Het was ook gewoon een heel ­gekke ­periode. Ik bracht mijn muziek net vóór ­corona uit. Terwijl mijn nummers viraal gingen en ik juist volop aanvragen kreeg, lag de wereld stil. Mijn tweede single My Love ­zorg­de voor een enorme piek, maar toen was er lockdown en mocht er niets meer: geen shows, geen gesprekken met labels, geen echte kansen om het succes uit te bouwen. Daardoor voelt het alsof ik er destijds nooit echt van heb kunnen genieten. Nu pas kan ik er een beetje bij stilstaan en besef ik: het is me wel gelukt, en dat in zo’n bizarre tijd.”

Hoe ben je daarna bij Avalon Music ^­terechtgekomen?

“Ik had al langer wat contact met het team van Avalon, vooral met Anouar Ait Taleb. Maar dat was nog tijdens corona, en toen had ik ook een ander management. Toen corona voorbij was, kwam ik op een punt dat ik dacht: oké, wat wil ik nu? Ik wilde een goed team om me heen en via mijn oude manager kwam Avalon op mijn pad. En ­eigenlijk vond ik daar alles waar ik naar zocht in een label, maar vooral vertrouwen. Hun mening voelt oprecht en betrouwbaar, en dat is voor een artiest ontzettend ­belangrijk.”

Hoe zie je je plek in de muziekindustrie, tussen Nederlands en Arabisch?

“Ik maak natuurlijk Arabische muziek. Toen ik begon met Marokkaans-Nederlandse nummers vond ik dat wel lastig. Je ­probeert toch een plek te claimen binnen de Nederlandse muziekindustrie, en dat voelde voor mij moeilijker. Niet eens omdat ik een vrouw ben, maar gewoon omdat die markt minder toegankelijk leek. Daarom ben ik meer richting het Arabisch gegaan. In eerste instantie dacht ik: oké, dan ­luisteren alleen Marokkanen of Arabieren. Maar gaandeweg merkte ik dat Arabische muziek veel breder is, bijna een wereldtaal. Zelfs mensen die de taal niet begrijpen, voelen de muziek en zingen mee. Ik heb ook een volledig Nederlandse EP uitgebracht, maar de impact daarvan was toch anders dan bij mijn Arabische muziek. Tijdens de tour zag ik dat duidelijk: in Amsterdam stonden er rijen vol Nederlanders die geen woord Arabisch spraken, en tóch zongen ze alles luidkeels mee. Ik denk niet dat ik ooit definitief zou kiezen om alleen in het Arabisch te zingen. Het loopt nu toevallig zo dat mijn muziek vooral Arabisch is, omdat dat in de studio gewoon het beste voelt. Maar ik zal altijd Nederlands blijven mengen in mijn werk. Daar kan ik mijn gevoel ook in kwijt. Uiteindelijk blijf ik een Marokkaans-Nederlandse meid die in Nederland is ­opgegroeid.”

Ik denk niet dat ik ooit definitief zou kiezen om alleen in het Arabisch te zingen