Meis: ‘Mijn album biedt juist veel hoop’

Op 9 februari aanstaande brengt de Nederlandse singer-songwriter Meis haar debuut­album Zwart/Wit uit. Dat is bepaald geen doorsnee popplaat geworden, maar een uiterst persoonlijk document. “Er zit veel kwaadheid, frustratie en onmacht in deze plaat.”

In elf aangrijpende liedjes vertelt Meis Zwart/Wit het indrukwekkende verhaal over één van de meest donkere periodes uit haar leven. Een periode waarin zij werd geconfronteerd met een erfelijke kankergen en als gevolg daarvan haar maag preventief liet verwijderen. “Soms moet je een trauma bestrijden met humor dus ik zeg altijd maar dat ik voor de tweede keer ben ontmaagd,” lacht Meis. “Hoewel ik officieel nooit kanker heb gehad, ben ik wel drager van hetzelfde gemuteerde gen als mijn moeder en grootmoeder. Dat gen geeft een verhoogde kans van 70 tot 80 procent op het krijgen van maagkanker. Als dat gebeurt, is het vrijwel altijd fataal of je moet ontzettend veel geluk hebben. Ik wilde dat niet afwachten en heb in overleg met m’n artsen gekozen om mijn maag preventief te laten verwijderen. Nee, dat was niet bepaald ‘n eenvoudige keuze maar wel mijn enige optie.”

Soms moet je een trauma bestrijden met humor

Ben je bang geweest dat jou hetzelfde zou overkomen?

“Ja, absoluut. Doodsangst vermengt met een enorme woede. Zo van ‘Godverdomme, waarom ik?’ Het nummer Zwart zing ik naar mijn broertje toe. Toen hij mij in het ziekenhuis zag liggen, moet hij zich hebben gerealiseerd dat dit hem mogelijk ook zo overkomen. Ik vond dat zo erg voor hem. Uiteindelijk is het ook zo gegaan. Hij bleek ook drager van het gen te zijn en heeft dezelfde operatie gehad als ik. Dus ja, er zit veel kwaadheid, frustratie en onmacht in deze plaat.”

Hoe lastig is het om zonder maag te moeten leven?

“Uiteraard moet ik een dieet volgen. Zo kan ik geen pittige dingen meer eten, geen sambal, niets wat is gefrituurd en moet ik oppassen met bepaalde suikers. En iedere twee uur kleine hapjes eten. (Lachend) Ik ben dan ook een groot liefhebber van alleen maar voorgerechtjes!”

Hoe heb je de periode in het ziekenhuis beleefd?

“Ik heb vanuit het ziekenhuisbed eigenlijk alle teksten voor deze plaat geschreven. Zo is het liedje Zonder geïnspireerd door het hartverscheurende gesprek dat mijn terminale kamergenoot Anke had met haar zwangere dochter. Ik dacht na over hoe ik zo’n gesprek zou voeren met mijn eigen moeder als die er nog was geweest. Zij overleed in 2002 aan maagkanker, ik was toen acht jaar oud. Dus ik heb het nooit met mijn moeder kunnen hebben over vriendjes of over mijn verloving. Ik ga haar ook nooit oma zien worden. Mijn liedje Rond gaat over haar. Terwijl ik hetzelfde aan het doormaken ben, kijkt zij toe in de hoop dat de cirkel niet rond is. Dat ik een andere weg bewandel, dan zij en mijn oma hebben moeten doen.”

Mijn liedje Rond gaat over haar

Het is bepaald geen gemakkelijke kost wat je ons voorschotelt op Zwart/Wit. Waar zit de hoop?

“Vanuit mijn oogpunt biedt mijn album juist veel hoop. Okay, ik heb iets zwaars meegemaakt maar de focus ligt op het beter worden en je kracht terugvinden. Neem bijvoorbeeld zo’n nummer als Voor/Door. Dat begint heel heftig maar uiteindelijk stap je wel door die deur op weg naar de toekomst. Ik ben deze operatie ondergaan in de hoop ouder te worden dan mijn moeder en een seminormaal leven te kunnen hebben. Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik geen maagkanker meer kan krijgen. Ik denk dat mijn liedjes ook troost bieden. Zo’n liedje als Voor/Door heb ik geschreven toen ik echt in de diepte van mijn depressie zat. Maar wel weten dat er ergens een einde aan de tunnel moest zijn. Maar waar zat die dan precies? Ik wilde er wel heen maar had geen idee hoe. Men is mij verteld dat als je eenmaal op het absolute dieptepunt zit, je alleen nog maar naar boven kunt gaan. Het kan alleen maar beter worden. En ik had toen wel zoiets van ‘Okay, dat ga ik doen, ik werk daar naartoe’. Dat was een goed besef.”

Na je operatie ben je keihard gaan sporten om lichamelijk sterk te worden. Was dat een doel op zich?

“Ja, ik was kwaad op mijn lijf. Er was iets stuk aan en nu miste ik ook nog een deel ervan. Ik wilde de relatie met mijn lijf herstellen, er weer op kunnen vertrouwen en bouwen. Voor de spiegel staan en zeggen dat ik mezelf weer mooi vond. Ik heb dat gevonden door te gaan paaldansen. Heel symbolisch, want het is een superzware sport waarbij je je constant overeind moet houden. De artsen vertelden mij dat ik nooit meer plat op m’n rug zou kunnen slapen. Vanwege het ontbreken van een maagklep zou alles naar boven komen. Maar ineens hing ik ondersteboven te draaien aan een paal! Ik voelde mij zó onoverwinnelijk, vrouwelijk, sterk en sexy. En dat is nog steeds zo.”

Je noemt onder anderen Phoebe Bridgers, James Blake en Wende Snijders als je muzikale inspiratie­bronnen. Hoort de naam van Eefje de Visser daar ook niet bij?

“Jazeker wel. Maar omdat ik een tijdlang bij Eefje heb gezongen en gedanst, word ik al zo vaak met haar vergeleken. Hetzelfde geldt voor mijn familie [Meis is de dochter van Marcel de Groot en kleindochter van Boudewijn de Groot, red.]. Dat schept bepaalde verwachtingen en levert extra druk op. Het grappige is dat het in onze familie niet zo bijzonder wordt gevonden als je een paar liedjes hebt gemaakt. Dat doen er wel meer. Wat dat betreft had ik beter een geweldige paper kunnen schrijven!”