Jana Mila leeft ‘the American dream’

Vrijwel alle Nederlandse artiesten gaan na de release van hun debuutalbum op tournee door eigen land waarna bij eventuele buitenlandse belangstelling ook elders in Europa kan worden opgetreden. Om vervolgens de oversteek te maken naar het grote Amerika is slechts voor een enkeling weggelegd. De Nederlandse Jana Mila doet het precies andersom: zij begint haar promotoer in Amerika om pas in maart volgend jaar met haar band langs de Nederlandse poppodia te toeren.

De in Amsterdam geboren Jana Mila is pas zestien jaar als zij haar eerste liedje schrijft. Via een talentenjacht raakt ze in contact met songwriter Ilse DeLange, met wie zij haar zelfgeschreven songs begint te delen. Dat resulteert uiteindelijk in een platendeal met Spark Records, het label van DeLange. Jana Mila: “Vanaf het begin heeft Ilse gezegd dat zij mijn liedjes in Amerika wilde uitbrengen. ‘We ­moeten een Grammy winnen,’ zei ze altijd. Op een gegeven moment heeft ze mij meegenomen naar Nashville. Daar zijn we toen gaan schrijven en bracht ze mij in contact met Todd Lombardo, die werkte met onder anderen James Bay en Kacey Musgraves. Hij had nog een gaatje over in zijn agenda en een paar weken later zat ik samen met hem in de studio.”

Vanaf het begin heeft Ilse gezegd dat zij mijn liedjes in Amerika wilde uitbrengen

Terwijl Jana Mila werkt aan haar debuut­album stuurt DeLange alvast enkele gemasterde songs op naar New West Records, een in Americana gespecialiseerde Amerikaanse platenmaatschappij met artiesten als Steve Earle, John Hiatt, Dwight Yoakam en wijlen Kris Kristofferson. Mila: “Binnen drie dagen reageerde John Allen, de directeur van New West. Die man krijgt wel honderd liedjes per dag opgestuurd, maar die van mij vielen schijnbaar op. Hij wilde mij meteen ontmoeten. Dat gebeurde en vervolgens bood hij mij een contract aan voor m’n debuutalbum met een optie voor nog eens twee platen. Allemaal heel serieus ja, iets wat ik totaal niet had verwacht. Vooral niet omdat New West nog nooit met een artiest uit Europa heeft gewerkt. Ik ben de eerste.”

Promotie in Amerika

Wanneer haar debuutalbum Chameleon eind augustus in de Benelux én Amerika wordt uitgebracht, zit Jana Mila in de States voor een promotoer. Een al eerder geplande najaarstour langs het Nederlandse clubcircuit wordt dan ook verplaatst naar 2025. Mila: “Promotie in Amerika is echt een radioding. Als artiest probeer je een persoonlijke band op te bouwen met allerlei radiojocks. Dus ik ben de afgelopen tweeënhalve maand langs tientallen Amerikaanse radiostations gegaan en heb heel veel dj’s leren kennen. Vaak trad ik live op voor een select groepje luisteraars, fans van het betreffende radiostation die mijn liedjes al eerder op de radio hadden gehoord en heel enthousiast waren. Die kwamen na afloop ook mijn plaat kopen en een handtekening vragen. Zo creëer je dus een soort van mini-fanbase in elke staat waar je bent. Ik ben er in ruim twintig geweest.”

Promotie in Amerika is echt een radioding

Indiepop

“Op een gegeven moment stond ik in St. Louis in de lift van het hotel naast een man. Hij keek mij aan en zei ‘Hé, ben jij niet Jana Mila?’ Het bleek dat hij mij had gezien tijdens een show in Minneapolis. Echt bizar, maar hartstikke leuk. Als experiment wilde New West kijken of ik ook zonder hun begeleiding kon roadtrippen door de VS. Dat heb ik van Nashville naar Kansas gedaan samen met mijn gitarist, Gerben van der Mooren. Alles zelf regelen, zelf radiostations bezoeken en ook zelf platen verkopen. Ze noemden het onze ‘chicken run’. Maar voor mijn showcase in Nashville werden dj’s uit heel Amerika ingevlogen. Dat vond ik wel heel bijzonder ja. Mijn muziek wordt daar overigens niet gezien als country maar meer als een soort van indiepop.”

Droom

Dat Ilse DeLange een groot aandeel in het Amerikaanse avontuur van Jana Mila heeft, is evident. Maar in hoeverre maakt Mila de droom waar die DeLange ooit had? In 1998 nam de Almelose zangeres haar debuutalbum World Of Hurt ook op in Nashville en stond ze aan de vooravond van een mogelijke doorbraak in Amerika. Een doorbraak die vervolgens uitbleef.

Mila: “Die vraag zou je eigenlijk aan Ilse ­moeten stellen. Voor mij is dit toch echt mijn eigen droom die uitkomt. En Ilse is oprecht blij dat het allemaal zo goed met mij gaat in Amerika. Toen ik bij New West zat, heb ik haar direct een filmpje gestuurd van het optreden dat ik daar deed. In Nederland was het toen vier uur ’s nachts maar ik kreeg meteen een reactie van haar, zo van ‘Oh te gek, goed gedaan!’ Ze gunt mij echt alle succes van de wereld, zonder enige zweem van jaloezie of afgunst. Bovendien heeft zij zelf ook hele vette dingen gedaan in Amerika. Dankzij haar vele contacten in Nashville maakt zij wel onderdeel uit van mijn droom. En wellicht ik ook stiekem een beetje van de hare.”

Go with the flow

“De liedjes op Chameleon gaan vooral over de persoonlijke groei die ik de afgelopen jaren heb doorgemaakt. Het is best een ­‘struggle’ geweest om mijn eigen identiteit te ontdekken. Ik begrijp mijzelf nu ­beter, hoe ik mij verhoud tot anderen en de wereld om mij heen. Ik hoef niet langer de kameleon te zijn die zich aanpast aan z’n omgeving. De komende maanden houd ik mij bezig met het schrijven van liedjes en de voorbereidingen voor mijn voorjaarstour in 2025. Daarbij word ik gefilmd door Marcel de Vré voor een mogelijke documentaire. Verder zijn we aan het sparren met de Amerikanen over wat de volgende stap in mijn carrière zou moeten worden. Zo willen ze dat ik naar South By Southwest in Austin ga. Ook bekijkt New West of ik als supportact mee op tournee kan met een Amerikaanse artiest. In ieder geval vlieg ik in januari weer naar Nashville om die plannen verder met hen uit te werken. Eigenlijk ga ik een beetje met de flow mee.”

Ik hoef niet langer de kameleon te zijn die zich aanpast aan z’n omgeving