Interview Kensington: “Het is gewoon echt ontzettend leuk om in deze band te zitten!”

Na ruim twee jaar afwezigheid keert Kensingon terug. Met een nieuwe zanger, een nieuw album en drie uitverkochte concerten op 3, 4 en 5 december in de Ziggo Dome in Amsterdam. We spraken met beide oprichters van Kensington, gitarist Casper Starreveld en bassist Jan Haker.

In 2012 speelden jullie in de kelder van het Nieuwscafé in Groningen tijdens ESNS. Kensington had net getekend bij Universal Music. Een jaar later stonden jullie op het hoofdpodium op de Grote Markt.

Casper Starreveld: “Ja, het ging toen ­allemaal bizar hard. We hebben in onze carrière werkelijk alle stadia doorlopen die je maar kunt bedenken. Ik gebruik daarvoor altijd de stad Utrecht als voorbeeld, waar we bij de release van ons eerste album optraden in de Ekko, een heel klein zaaltje, om uiteindelijk te eindigen boven op de Dom. We hebben in die jaren daartussen werkelijk alle treetjes beklommen om naar de top te komen, zowel live als bij het label.”

Jan Haker: “Wij waren toen en zijn nog steeds enorm ambitieus. In die tijd waaide er een nieuwe wind bij zowel de platenmaatschappijen als de radio waardoor veel belangstelling en draagvlak ontstond voor jonge nieuwe bandjes. Die golf hebben we echt perfect meegepakt. We kregen van Universal Music alle kansen. Toen is voor Kensington het fundament gelegd voor de latere successen.”

Welke rol heeft jullie manager Cedric Muyres daarin gespeeld?

Casper Starreveld: “Cedric is eigenlijk altijd al bij de band geweest; hij heeft in 2008 onze eerste EP uitgebracht op zijn label Snowstar Records. Hij werd ook onze ­manager en boeker. Die laatste dubbelrol was niet zo handig, dus kwam Cedric zelf aanzetten met Roel Coppen van Friendly Fire. Roel is nog steeds onze boeker. We zijn een band die graag met dezelfde mensen werkt. Cedric is met ons meegegroeid en wij met hem. Dat geldt ook voor Universal Music, een label waar we nu alweer dertien jaar bij zitten.”

Eind november brengen jullie via Universal het nieuwe album First Rodeo uit, dat net als vrijwel al jullie vorige albums is opgenomen in het buitenland.

Casper Starreveld: “Dat klopt. Wij zien onszelf als de Galliërs van Asterix & Obelix met ons eigen kleine plekje binnen de muziek­industrie. We trekken ons eigen plan en houden ons vast aan onze eigen identiteit. Daarom zul je ons niet zo gauw zien in bijvoorbeeld Wisseloord. We zitten ­liever ergens in een bos in Canada, zoals we dat voor deze plaat ook hebben gedaan.”

Jan Haker: “Je merkt toch dat als je dichtbij huis blijft de kans groot is dat je sneller wordt afgeleid. Volgens onze filosofie vereist het maken van een album totale afzondering, zodat je in je creatieve bubbel kunt blijven zitten. Dat heeft voor ons altijd goed gewerkt. Bovendien was het heel waardevol om met z’n allen in een Canadese blokhut te zitten en zo onze nieuwe zanger Jason Dowd beter te leren kennen.”

Hoe zijn jullie na het vertrek van jullie vorige zanger Eloi Youssef bij deze Amerikaanse singer-songwriter uit Louisiana terechtgekomen?

Casper Starreveld: “Dat is via onze ­publisher CTM gegaan die een vriend van Jason kende en hem de tip gaf dat wij op zoek waren naar een zanger. Jason heeft toen een paar demo’s ingezongen en daarna is het balletje gaan rollen. Hij is naar Nederland gekomen om bij ons te aud­iteren. Op dat moment zaten we nog midden in onze zoektocht dus we ­konden nog geen definitief besluit nemen. Maar bij elke volgende auditant hadden we zoiets van ‘het is geen Jason’. Na twee maanden stuurde Jason ons een mailtje waarin hij schreef dat hij over zijn ervaring in Nederland een liedje had geschreven en dat met ons wilde delen. Dat liedje was A Moment, wat later de eerste single van First Rodeo werd. Voor ons de reden om unaniem te besluiten dat Jason onze man was.”

Hoe moeilijk is het om een zanger van een band te vervangen, in dit geval die van jullie band?

Jan Haker: “Eloi vervangen was best wel een puzzel. Voor de meeste mensen is de zanger toch het gezicht van de band. Maar we hebben vanaf het begin af aan heel sterk het gevoel gehad dat wij die puzzel gingen oplossen. We hadden nog geen idee van hoe precies, maar waren wel vastberaden om door te gaan. We prijzen ons gelukkig dat we uiteindelijk via een omweg en een beetje geluk bij Jason zijn uitgekomen. Een zanger moet niet alleen goed kunnen zingen en muzikaal zijn, hij moet ook qua persoon binnen de band passen en flexibel genoeg zijn. Jason voldoet aan al die voorwaarden.”

Casper Starreveld: “Natuurlijk vraag jezelf af of dit het einde van de band is. Maar ik denk dat geen van ons drieën dat ook maar een moment heeft gevoeld. Misschien kwam er ook wel een stukje bewijsdrang bij, zo van: ‘Kensington is meer dan alleen de zanger’. En trots op alles wat we hadden bereikt. Dat ben ik nog steeds. Dat geeft mij zoveel voldoening. Weet je, het is gewoon echt ontzettend leuk om in de band te zitten! Zo heb ik dat altijd beleefd. En we zijn niet de eerste rockband in Nederland die verder gaat met een nieuwe zanger. Wat dat betreft zijn er legio voorbeelden van bands die met een 2.0 versie zichzelf weer een toekomst hebben gegeven.”

Inmiddels hebben jullie met Jason na zijn vuurdoop in Tivoli Utrecht kunnen warmdraaien op de diverse zomerfestivals. Is hij klaar voor de Ziggo Dome en wat kunnen we daar verwachten?

Casper Starreveld: “De Ziggo Dome blijft iets bijzonders voor ons. We hebben daar inmiddels twintig keer opgetreden en dat is een record. Dus voelt het heel fijn dat wij begin december weer drie keer in de Ziggo Dome mogen staan. We zijn nog bezig met het bepalen van de definitieve setlist. Tijdens de eerste shows met Jason hebben we een balans gezocht tussen nieuw en oud werk. Want wij snappen ook wel dat de fans nummers als Streets, Sorry en Riddles willen horen. Maar ik denk en hoop dat zij ook open staan voor het nieuwe geluid van Kensington, zonder dat we daar nou het hele nieuwe album gaan spelen. Ze krijgen in ieder geval Kensington te zien, puur Kensington.

Laatste vraag, hoe ziet 2026 er voor jullie uit?

Casper Starreveld: “De agenda loopt al aardig vol dus dat belooft een lekker druk jaar te gaan worden. Live spelen we van groot naar klein in binnen- en buitenland. Dus wat ons betreft is het weer als ­vanouds: the sky is the limit!”