Gabbers in 2024: Vroeger was niet alles beter

2024-07-10

In de jaren negentig was de gabbercultuur ongekend populair in Nederland en waren de kale koppen niet te stoppen. Anno 2024 is het genre massaler en succesvoller dan ooit. We spreken met onder anderen DJ Dano en Paul Elstak over de liefde voor hardstyle. “Het begon als een experiment voor ons allemaal.” “Kijk, hier woonde ik en recht hiertegenover ging ik naar school.” Dano Leeflang staat in een smal steegje in hartje Amsterdam voor zijn ouderlijk huis. “Als vriendjes wilden weten of ik thuis was hoefden ze alleen maar aan de deur te luisteren. Kwam er herrie naar buiten, dan was ik er. Nu kan dat soort dingen niet meer.” De Amsterdamse DJ Dano, boegbeeld van hardcorelabel Mokum Records, stond aan de wieg van de enige jeugdcultuur die ooit in Nederland is ontstaan: gabber. In Rotterdam moest hij oppassen. “Ik ben wel eens uitgejouwd toen ik in Rotterdam in mijn Mokum-shirt stond op te treden. Dat vonden ze daar niet leuk,” lacht Dano. Dat waren de jaren negentig. Nu, dertig jaar later, is de hardcorescene zo massaal dat stads- en landsgrenzen zijn vervaagd. De authentieke Hollandse gabbers zijn er nog steeds, maar zij zijn lang niet meer de enigen die van hardcore genieten. Dano: “Mensen komen uit Italië, België noem maar op. Een feest als Defqon.1 is binnen een half uur uitverkocht. Zelfs in Zuid-Amerika zitten ze ‘s nachts achter hun computer af te tellen tot de kaartverkoop begint.” Een feest als Defqon.1 is binnen een half uur uitverkocht. Hardcore is groter dan ooit Kijk in een willekeurige festivalagenda en je ziet dat hardcore is uitgegroeid tot een van de populairste muziekstijlen van Nederland. Zo trok hardcorefestival Defqon in Biddinghuizen vorig jaar 160.000 bezoekers. Dat is meer dan Lowlands en Pinkpop samen. De belangrijkste organisator van hardere dance-evenementen in Nederland is het in 1992 opgerichte ID&T, met jaarlijks ongeveer zeventig festivals op z’n naam. Onder ID&T vallen organisaties als Q-dance en Art of Dance, met in hun portfolio hardcore-reuzen als Thunderdome, Defqon.1 en Masters of Hardcore. Tel je al die evenementen bij elkaar op, dan kom je tot een geweldig aantal van meer dan 2 miljoen bezoekers per jaar. Liefde voor de muziek Dat hardcore zo mainstream is geworden, betekent niet dat de sfeer afstandelijker of minder intiem is. Dano is al vanaf de prille beginjaren betrokken bij ID&T en ziet dat veel hetzelfde is gebleven. “Als ik nu op zo’n groot festival draai, zie ik hardcorefans die nog steeds voor de muziek komen. Zodra ze op het festivalterrein zijn samengekomen, zijn het net de Galliërs, zo’n eenheid. Mensen kijken naar elkaar om en helpen elkaar als het niet goed gaat. Echt heel tof.” Wat wel veranderd is, zijn de gages. “In de inmiddels gesloten club Mazzo kregen we zo’n 150 gulden voor een nacht draaien, daar kon je niet van rondkomen. Maar er kwam wel iemand als Duncan Stutterheim (mede-oprichter van ID&T) kijken, of Ilja Reiman die vroeg of ik op zijn hardcorefeest Multigroove wilde komen draaien.” DJ Dano Kaalgeschoren hoofden en een Aussie Waar het Amsterdamse hardcorepubliek na een nacht feesten naar De Meer ging om Ajax te zien, liep de stoet Rotterdamse gabbers na een nachtje in club Parkzicht door naar Feyenoordstadion De Kuip. DJ Paul Elstak, oprichter van hardcorelabel Rotterdam Records en pionier binnen de hardcore- en gabberhouse, herinnert zich die tijd nog goed. “In die beginperiode was het soms slecht geregeld,” vertelt hij. “Als ik bij een club aankwam om te draaien, moest ik door de voordeur naar binnen. Daar vroegen ze: ‘Nou, wie ben jij dan?' Als ik zei dat ik kwam draaien, moest ik met mijn zware platenkoffer door het publiek en kreeg ik twee drankmuntjes.” Dj’s worden inmiddels veel beter verzorgd, of het nou met een privétrailer of een gezellige barbecue is. Dat komt de muziek alleen maar ten goede, vindt Elstak. “Hoe beter je wordt ontvangen, hoe beter je kunt optreden. Je hebt geen last van randzaken, alles is tien keer beter geworden.” Je hebt geen last van randzaken, alles is tien keer beter geworden Beleving “Ook de beleving is totaal anders dan vroeger.” Elstak ziet er vooral het positieve van in. “Gabberfeesten in de Energiehal of Parkzicht hadden als aankleding een paar laserstralen en een discobol. Het publiek had geen oog voor de dj. Ja, hooguit de eerste twee rijen misschien, maar de rest was met zichzelf bezig of was rondjes aan het lopen. Die dj’s zelf stonden trouwens met hun hoofd omlaag te draaien. Daar komen we nu niet meer mee weg, er wordt verwacht dat we artiesten zijn en dat we show neerzetten. Als je dat niet doet, taai je af.” Er wordt verwacht dat we artiesten zijn en dat we show neerzetten Tientallen hardcore-dj’s rezen in de vroege jaren 90 naar de top. Naast Elstak en Dano waren dat inmiddels legendarische namen als DJ Rob, Darkraver en The Prophet. De gabbergemeenschap groeide met de dag. Vanaf 1992 stonden de kaalgeschoren hoofden, Australian trainingspakken en Nike Air Max-schoenen in de rij voor de clubs waar het gebeurde: locaties als de Energiehal (Rotterdam) en Hemkade (Zaandam). Toch duurde de totale bloeiperiode van de gabbercultuur nog korter dan de bestaanstijd van The Beatles. Toen eind jaren negentig parodieën als “Daar is Gabbertje” verschenen en de gabberscene extreem-rechtse trekjes begon te krijgen, haakten velen af. Ze schaamden zich om in hun gabberoutfit door het winkelcentrum te lopen. De gabbercultuur stortte de afgrond in, zo leek het. Zo explodeerde de gabbercultuur in vier jaar tijd: 1991: Artiestenduo Holy Noise (waaronder Paul Elstak) brengt “James Brown is Still Alive” uit, als antwoord op L.A. Style’s “James Brown is Dead.” De toon voor hardcore-house is gezet. 1992: Elstak richt Rotterdam Records op, het eerste hardcorelabel ter wereld. Gabberhouse is geboren. Inmiddels organiseert ID&T al de eerste grote hardcorefeesten. 1993: Het Amsterdamse antwoord op Rotterdam Records komt van Fred Berkhout: Mokum Records. Rotterdam Centraal staat ieder weekend vol gabbers, vol zenuwen voor een nieuwe nacht feesten. 1994: De gabbercultuur bereikt een hoogtepunt. Cd’s, platen en cassettebandjes met Thunderdome-compilaties worden massaal gekocht. De rage is een feit. Met de tijd mee Elstak is altijd met zijn tijd meegegaan. Zijn recenste wapenfeit is de bijdrage aan Joost Kleins Songfestivalhit, waarin de Nederlandse gabbersound duidelijk te horen is. “Voor dj’s van onze generatie is het belangrijk om bij de tijd te blijven. Vroeger was niet alles beter. Je moet doorgaan, anders blijft je naam wel bekend maar sta je niet meer op het hoofdpodium van een festival als Dominator. Je moet blijven leveren.” De harde dansstijlen van nu herinneren Elstak aan de hardcore die hij in zijn tijd maakte. “Ik had destijds alleen geen idee dat we een nieuwe muziekstroming aan het uitvinden waren.” Zo ervaart Dano het ook. “Het begon als een experiment voor ons allemaal. Een echte hardcorescene was er nog niet. Voordat ik als dj doorbrak, schreef ik stukjes voor de Telegraaf. Als journalist kwam ik op een acid-feest in Roxy (de voormalige Amsterdamse nachtclub), waar ik een heel negatief stuk over wilde schrijven. Maar ik ging terug en de tweede keer heb ik staan dansen tot in de ochtend.” Het begon als een experiment voor ons allemaal Op Nederlandse festivals is het publiek inmiddels vele malen groter en diverser. Er valt dan ook genoeg nieuwe muziek te ontdekken. Om een artiest en stroming groot te maken, zijn volgens Elstak eigen hits essentieel. “Met alleen remixes kom je niet weg. Je moet eigen muziek hebben.” Dat bewijst ook een blik op de Spotify-streams van nieuwe publiekstrekkers als de Noord-Hollandse Dr. Peacock en de Utrechtse Dimitri K. De hits van deze twee frenchcore- en uptempo-dj’s zijn goed voor tientallen miljoenen streams. Gabber gaat viraal Tot de jonge generatie gabberfans behoort de in Rotterdams woonachtige Alina Berezovskaia (29). Totdat de corona-crisis begon, bezocht ze fanatiek gabberfeesten. Toen dat tijdens de lockdowns niet meer kon, begon ze socialmediacontent te maken onder de naam Gabber Dolls. “Van de een op de andere dag gingen mijn video’s viral.” Gabbers die niet meer naar feesten konden, vonden elkaar online. Inmiddels heeft Gabber Dolls zo’n 40.000 volgers op Instagram en 100.000 volgers op TikTok. De online- en fysieke wereld van de hardcoremuziek vloeien in elkaar over. Elstak: “Als er vroeger een feest had plaatsvonden, moest je het hebben van de mondelinge overlevering. Nu komen de video’s online. De sfeer blijft in leven voor de fans en je hebt bovendien goede promotie voor jezelf – mits je goed draait natuurlijk.” Beeld: instagram.com/gabberdolls/ Gabber-influencers Wat veel mensen ontgaat, is dat die virtuele gabberwereld inmiddels zo groot is dat de live-scene erbij verbleekt. Influencers spelen een belangrijke rol bij het verspreiden van gabbermuziek en de promotie van festivals. Een belangrijke agency voor gabber-influencers bevindt zich, hoe kan het ook anders, in Nederland. Het gaat om Core Chain Studio, wiens social media-beroemdheden meer dan een half miljoen volgers hebben op Instagram en TikTok. Creative Director Julia Beets: “Wij zijn de grootste en enige agency voor specifiek gabber-influencers ter wereld. Promotors nodigen ons vaak uit op hun festivals om hun reikwijdte te vergroten. Ze vragen om content voor en tijdens het evenement. Daarbij worden onze artiesten regelmatig gevraagd op het podium op te treden. Het is een win-win-situatie voor iedereen.” Het is een win-win-situatie voor iedereen Influencers zijn onmisbaar voor de huidige gabberscene, zegt Berezovskaia, tevens CMO van Core Chain Studio. “We houden hardcore in leven, we betrekken nieuwe mensen bij de scene en we geven nieuwe artiesten een podium.” Dat er binnen de offline-gabberscene puristen zijn die vinden dat influencers de scene verpesten, daar geeft ze niet om. “Ik ben trots op wat we doen. Legendes uit de hardcorescene waarderen ons.” Dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat CCS vorig jaar bijdroeg aan de nieuwe videoclip van hardcore-pioneer Neophyte. Ook Elstak is niet bang dat influencers de hardcore-scene een slechte naam geven. “Ze zorgen ervoor dat hardcore groter wordt. En als de mainstream groter wordt, gaat ook de onderstroom mee.” En dat oorspronkelijke gabbergevoel dan? Die onbegrepen familie waarbinnen je anoniem kon zijn, waarin nog geen mobiele telefoons bestonden en waarin alles om muziek en dansen draaide? Dano ervaart dat rauwe, pure gabbergevoel van de Nederlandse jaren ‘90 zelf vooral in het buitenland. “In februari speelde ik bijvoorbeeld in Madrid. Daar ging het dak eraf. Misschien waren er maar 250 man, maar die energie die daar heerste voelde ik twee dagen later nog.” Ken je hardcore-genres:

“Kijk, hier woonde ik en recht hiertegenover ging ik naar school.” Dano Leeflang staat in een smal steegje in hartje Amsterdam voor zijn ouderlijk huis. “Als vriendjes wilden weten of ik thuis was hoefden ze alleen maar aan de deur te luisteren. Kwam er herrie naar buiten, dan was ik er. Nu kan dat soort dingen niet meer.” De Amsterdamse DJ Dano, boegbeeld van hardcorelabel Mokum Records, stond aan de wieg van de enige jeugdcultuur die ooit in Nederland is ontstaan: gabber. In Rotterdam moest hij oppassen. “Ik ben wel eens uitgejouwd toen ik in Rotterdam in mijn Mokum-shirt stond op te treden. Dat vonden ze daar niet leuk,” lacht Dano.

Dat waren de jaren negentig. Nu, dertig jaar later, is de hardcorescene zo massaal dat stads- en landsgrenzen zijn vervaagd. De authentieke Hollandse gabbers zijn er nog steeds, maar zij zijn lang niet meer de enigen die van hardcore genieten. Dano: “Mensen komen uit Italië, België noem maar op. Een feest als Defqon.1 is binnen een half uur uitverkocht. Zelfs in Zuid-Amerika zitten ze ‘s nachts achter hun computer af te tellen tot de kaartverkoop begint.”

Een feest als Defqon.1 is binnen een half uur uitverkocht.

Hardcore is groter dan ooit

Kijk in een willekeurige festivalagenda en je ziet dat hardcore is uitgegroeid tot een van de populairste muziekstijlen van Nederland. Zo trok hardcorefestival Defqon in Biddinghuizen vorig jaar 160.000 bezoekers. Dat is meer dan Lowlands en Pinkpop samen. De belangrijkste organisator van hardere dance-evenementen in Nederland is het in 1992 opgerichte ID&T, met jaarlijks ongeveer zeventig festivals op z’n naam. Onder ID&T vallen organisaties als Q-dance en Art of Dance, met in hun portfolio hardcore-reuzen als Thunderdome, Defqon.1 en Masters of Hardcore. Tel je al die evenementen bij elkaar op, dan kom je tot een geweldig aantal van meer dan 2 miljoen bezoekers per jaar.

Liefde voor de muziek

Dat hardcore zo mainstream is geworden, betekent niet dat de sfeer afstandelijker of minder intiem is. Dano is al vanaf de prille beginjaren betrokken bij ID&T en ziet dat veel hetzelfde is gebleven. “Als ik nu op zo’n groot festival draai, zie ik hardcorefans die nog steeds voor de muziek komen. Zodra ze op het festivalterrein zijn samengekomen, zijn het net de Galliërs, zo’n eenheid. Mensen kijken naar elkaar om en helpen elkaar als het niet goed gaat. Echt heel tof.”

Wat wel veranderd is, zijn de gages. “In de inmiddels gesloten club Mazzo kregen we zo’n 150 gulden voor een nacht draaien, daar kon je niet van rondkomen. Maar er kwam wel iemand als Duncan Stutterheim (mede-oprichter van ID&T) kijken, of Ilja Reiman die vroeg of ik op zijn hardcorefeest Multigroove wilde komen draaien.”

DJ Dano

Kaalgeschoren hoofden en een Aussie

Waar het Amsterdamse hardcorepubliek na een nacht feesten naar De Meer ging om Ajax te zien, liep de stoet Rotterdamse gabbers na een nachtje in club Parkzicht door naar Feyenoordstadion De Kuip. DJ Paul Elstak, oprichter van hardcorelabel Rotterdam Records en pionier binnen de hardcore- en gabberhouse, herinnert zich die tijd nog goed.

“In die beginperiode was het soms slecht geregeld,” vertelt hij. “Als ik bij een club aankwam om te draaien, moest ik door de voordeur naar binnen. Daar vroegen ze: ‘Nou, wie ben jij dan?’ Als ik zei dat ik kwam draaien, moest ik met mijn zware platenkoffer door het publiek en kreeg ik twee drankmuntjes.”

Dj’s worden inmiddels veel beter verzorgd, of het nou met een privétrailer of een gezellige barbecue is. Dat komt de muziek alleen maar ten goede, vindt Elstak. “Hoe beter je wordt ontvangen, hoe beter je kunt optreden. Je hebt geen last van randzaken, alles is tien keer beter geworden.”

Je hebt geen last van randzaken, alles is tien keer beter geworden

Beleving

“Ook de beleving is totaal anders dan vroeger.” Elstak ziet er vooral het positieve van in. “Gabberfeesten in de Energiehal of Parkzicht hadden als aankleding een paar laserstralen en een discobol. Het publiek had geen oog voor de dj. Ja, hooguit de eerste twee rijen misschien, maar de rest was met zichzelf bezig of was rondjes aan het lopen. Die dj’s zelf stonden trouwens met hun hoofd omlaag te draaien. Daar komen we nu niet meer mee weg, er wordt verwacht dat we artiesten zijn en dat we show neerzetten. Als je dat niet doet, taai je af.”

Er wordt verwacht dat we artiesten zijn en dat we show neerzetten

Tientallen hardcore-dj’s rezen in de vroege jaren 90 naar de top. Naast Elstak en Dano waren dat inmiddels legendarische namen als DJ Rob, Darkraver en The Prophet. De gabbergemeenschap groeide met de dag. Vanaf 1992 stonden de kaalgeschoren hoofden, Australian trainingspakken en Nike Air Max-schoenen in de rij voor de clubs waar het gebeurde: locaties als de Energiehal (Rotterdam) en Hemkade (Zaandam). Toch duurde de totale bloeiperiode van de gabbercultuur nog korter dan de bestaanstijd van The Beatles. Toen eind jaren negentig parodieën als “Daar is Gabbertje” verschenen en de gabberscene extreem-rechtse trekjes begon te krijgen, haakten velen af. Ze schaamden zich om in hun gabberoutfit door het winkelcentrum te lopen. De gabbercultuur stortte de afgrond in, zo leek het.

Zo explodeerde de gabbercultuur in vier jaar tijd:

1991: Artiestenduo Holy Noise (waaronder Paul Elstak) brengt “James Brown is Still Alive” uit, als antwoord op L.A. Style’s “James Brown is Dead.” De toon voor hardcore-house is gezet.

1992: Elstak richt Rotterdam Records op, het eerste hardcorelabel ter wereld. Gabberhouse is geboren. Inmiddels organiseert ID&T al de eerste grote hardcorefeesten.

1993: Het Amsterdamse antwoord op Rotterdam Records komt van Fred Berkhout: Mokum Records. Rotterdam Centraal staat ieder weekend vol gabbers, vol zenuwen voor een nieuwe nacht feesten.

1994: De gabbercultuur bereikt een hoogtepunt. Cd’s, platen en cassettebandjes met Thunderdome-compilaties worden massaal gekocht. De rage is een feit.

Met de tijd mee

Elstak is altijd met zijn tijd meegegaan. Zijn recenste wapenfeit is de bijdrage aan Joost Kleins Songfestivalhit, waarin de Nederlandse gabbersound duidelijk te horen is. “Voor dj’s van onze generatie is het belangrijk om bij de tijd te blijven. Vroeger was niet alles beter. Je moet doorgaan, anders blijft je naam wel bekend maar sta je niet meer op het hoofdpodium van een festival als Dominator. Je moet blijven leveren.”

De harde dansstijlen van nu herinneren Elstak aan de hardcore die hij in zijn tijd maakte. “Ik had destijds alleen geen idee dat we een nieuwe muziekstroming aan het uitvinden waren.”

Zo ervaart Dano het ook. “Het begon als een experiment voor ons allemaal. Een echte hardcorescene was er nog niet. Voordat ik als dj doorbrak, schreef ik stukjes voor de Telegraaf. Als journalist kwam ik op een acid-feest in Roxy (de voormalige Amsterdamse nachtclub), waar ik een heel negatief stuk over wilde schrijven. Maar ik ging terug en de tweede keer heb ik staan dansen tot in de ochtend.”

Het begon als een experiment voor ons allemaal

Op Nederlandse festivals is het publiek inmiddels vele malen groter en diverser. Er valt dan ook genoeg nieuwe muziek te ontdekken. Om een artiest en stroming groot te maken, zijn volgens Elstak eigen hits essentieel. “Met alleen remixes kom je niet weg. Je moet eigen muziek hebben.” Dat bewijst ook een blik op de Spotify-streams van nieuwe publiekstrekkers als de Noord-Hollandse Dr. Peacock en de Utrechtse Dimitri K. De hits van deze twee frenchcore- en uptempo-dj’s zijn goed voor tientallen miljoenen streams.

Gabber gaat viraal

Tot de jonge generatie gabberfans behoort de in Rotterdams woonachtige Alina Berezovskaia (29). Totdat de corona-crisis begon, bezocht ze fanatiek gabberfeesten. Toen dat tijdens de lockdowns niet meer kon, begon ze socialmediacontent te maken onder de naam Gabber Dolls. “Van de een op de andere dag gingen mijn video’s viral.” Gabbers die niet meer naar feesten konden, vonden elkaar online. Inmiddels heeft Gabber Dolls zo’n 40.000 volgers op Instagram en 100.000 volgers op TikTok.

De online- en fysieke wereld van de hardcoremuziek vloeien in elkaar over. Elstak: “Als er vroeger een feest had plaatsvonden, moest je het hebben van de mondelinge overlevering. Nu komen de video’s online. De sfeer blijft in leven voor de fans en je hebt bovendien goede promotie voor jezelf – mits je goed draait natuurlijk.”

Beeld: instagram.com/gabberdolls/

Gabber-influencers

Wat veel mensen ontgaat, is dat die virtuele gabberwereld inmiddels zo groot is dat de live-scene erbij verbleekt. Influencers spelen een belangrijke rol bij het verspreiden van gabbermuziek en de promotie van festivals. Een belangrijke agency voor gabber-influencers bevindt zich, hoe kan het ook anders, in Nederland. Het gaat om Core Chain Studio, wiens social media-beroemdheden meer dan een half miljoen volgers hebben op Instagram en TikTok. Creative Director Julia Beets: “Wij zijn de grootste en enige agency voor specifiek gabber-influencers ter wereld. Promotors nodigen ons vaak uit op hun festivals om hun reikwijdte te vergroten. Ze vragen om content voor en tijdens het evenement. Daarbij worden onze artiesten regelmatig gevraagd op het podium op te treden. Het is een win-win-situatie voor iedereen.”

Het is een win-win-situatie voor iedereen

Influencers zijn onmisbaar voor de huidige gabberscene, zegt Berezovskaia, tevens CMO van Core Chain Studio. “We houden hardcore in leven, we betrekken nieuwe mensen bij de scene en we geven nieuwe artiesten een podium.” Dat er binnen de offline-gabberscene puristen zijn die vinden dat influencers de scene verpesten, daar geeft ze niet om. “Ik ben trots op wat we doen. Legendes uit de hardcorescene waarderen ons.”

Dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat CCS vorig jaar bijdroeg aan de nieuwe videoclip van hardcore-pioneer Neophyte. Ook Elstak is niet bang dat influencers de hardcore-scene een slechte naam geven. “Ze zorgen ervoor dat hardcore groter wordt. En als de mainstream groter wordt, gaat ook de onderstroom mee.”

En dat oorspronkelijke gabbergevoel dan? Die onbegrepen familie waarbinnen je anoniem kon zijn, waarin nog geen mobiele telefoons bestonden en waarin alles om muziek en dansen draaide? Dano ervaart dat rauwe, pure gabbergevoel van de Nederlandse jaren ‘90 zelf vooral in het buitenland. “In februari speelde ik bijvoorbeeld in Madrid. Daar ging het dak eraf. Misschien waren er maar 250 man, maar die energie die daar heerste voelde ik twee dagen later nog.”

Ken je hardcore-genres:

Early hardcore: de authentieke hardcore-house uit de jaren 90, gemaakt met analoge drumcomputers en synthesizers. Voorbeeld: Neophyte – Braincracking

Happy hardcore: een populaire hardcoretwist met pianoakkoorden en vrolijke zangmelodieën. Voorbeeld: Paul Elstak – Rainbow in the Sky

Speedcore: een extreem snel en intens subgenre met tempo’s boven de 200 beats per minuut. Voorbeeld: Komprex – Lifeforce Mysteria

Jumpstyle: een dansgeoriënteerde hardcorestijl uit de jaren 2000, gekenmerkt door een zware bas. Voorbeeld: Jeckyll & Hyde – Freefall

Terrorcore: een aggressieve hardcorestijl met 200 tot 300 beats per minuut en zwaar overstuurde samples. Voorbeeld: Angerfist & Akira – Krash the Party.

Frenchcore: een ruige hardcorevariant met bassdrums die vervormd zijn tot hoge, krakende piepjes. Voorbeeld: Dr Peacock – Influencer

Uptempo: Een snelle hardcorestijl vol digitale ruis waarin de bassdrum wordt weggezogen. Voorbeeld: Dimitri K – Where Have you Been?

Rubriek: Artiesten & Agency's