Bart van Ballegooijen: “Tributebands zijn geen verarming voor aanstormend origineel talent”

“Met fucking tributebands draag je niets wezenlijks bij aan de cultuursector,” zo luidde één van de uitspraken die Pablo van der Poel onlangs deed in het AD. Daarmee slingerde hij de discussie aan over het huidige succes van tributebands en welke gevolgen dat heeft voor beginnende bandjes die met eigen materiaal op een podium willen staan.

“Daarbij komt dat die bandjes ook nog eens door het huidige subsidiesysteem in de steek worden gelaten,” zei de 35-jarige gitarist van DeWolff. “Poppodia krijgen subsidies van de gemeente maar die worden naar mijn mening totaal verkeerd besteed (…) Ze boeken liever een tribute-act dan een authentieke band en dat is verontrustend.”

“Wat ik zie bij succesvolle bands is dat ze allemaal de X-factor hebben om dat lullige woord maar weer eens te gebruiken. Als je die niet hebt, wordt het niks. En dat geldt niet alleen voor tributebands maar ook voor bandjes die eigen materiaal spelen,” vindt Bart van Ballegooijen, saxofonist bij Donna’s Hot Stuff. Als één van de winnaars van het SBS6-programma Battle of the Bands staat hij met deze tributeband medio april viermaal in een bomvolle Ziggo Dome.

De 71-jarige Van Ballegooijen weet waar hij het over heeft. Van jongs af aan speelde hij in binnen- en buitenland met allerlei jazz- en bluesbands maar ook met coverbandjes. Zo was hij een paar jaar geleden met een Paul McCartney tributeband te gast bij Radio Veronica waarna hij in de studio zangeres Irma Derby tegen het lijf liep. Ter plekke besloten ze Donna’s Hot Stuff op te richten. “We wilden geen Donna Summer naspeelband worden maar een tributeband die een eigen draai gaf aan al die geweldige nummers. Dat is gelukt. Onze bandleden komen allemaal uit verschillende hoeken vandaan, van jazz en funk tot en met rock’n’roll, soul en disco.”

Sharktank

“Het zal best zo zijn dat het tegenwoordig moeilijker is voor beginnende bandjes om iets op te starten met eigen nummers. Maar het is wel degelijk mogelijk om boven te komen drijven in de ‘sharktank’. Zeker als jij met jouw liedjes je publiek kippenvel weet te bezorgen,” meent van Ballegooijen. “Dat geldt ook voor tributebands. Want het is natuurlijk niet zo dat een tributeband altijd garant staan voor succes. Dat is echt onzin. Ook tributebands stranden regelmatig onderweg omdat het ontbreekt aan talent, onderlinge chemie of God mag weten wat.”

“Als je naar een tributeband gaat, weet je wat je krijgt. Het is gewoon fijn om herkenbare muziek te horen, goede liedjes die hun kracht al lang hebben bewezen. En als er ook nog eens heel erg goed wordt gespeeld, is dat dubbelop. Dus nee, ik vind niet dat tributebands een verarming zijn voor aanstormend origineel talent. Die kunnen uitstekend naast elkaar bestaan en opgaan. Bovendien zorgt het succes van tributebands voor extra financiën bij de poppodia waarvan een deel toch ten goede moet komen aan het programmeren van nieuwe bandjes, zo lijkt me. Misschien is het moeilijker geworden maar er zijn zeker mogelijkheden om ergens te spelen. Zo sta ik met m’n andere band de Heeren van Haerlem nog regelmatig in de kroeg. En dat is ook hartstikke leuk!”