Willem Arts: 'Ik ben vooral trots op wat we hebben neergezet'

Hij werd door zowel de branche als enkele collega’s gezien als luis in de pels. Willem Arts was de afgelopen negen jaar succesvol ondernemer in het vinylsegment. Een grote mond en een klein hart kenmerken de retailer. Medio dit jaar nam hij afscheid van zijn twee Wil’m-winkels. “Het hoofd wil nog wel, maar het lichaam niet meer.”

Een 24-urige Record Store Day, ­retail leven inblazen met veel ludieke ­acties en feestjes en jezelf niet te serieus nemen. Drie voorbeelden van de werkwijze en ideeën die Willem Arts er de afgelopen negen jaar op na hield. Iemand voor wie het begrip ‘blad voor de mond’ compleet onbekend was. Iets dat hem niet door iedereen in dank werd afgenomen. Arts is inmiddels gestopt met zijn twee ­winkels maar kijkt tevreden en zonder spijt terug op zijn carrière binnen de muziek­retail. “We hebben zoveel leuke dingen ­mogen doen en zoveel mensen blij gemaakt. Ik ben buitengewoon trots op wat we neergezet hebben en een tevreden mens. Ondanks dat de beslissing om te stoppen voor mij werd genomen.”

Gebroken

Corona speelde een belangrijke rol in het stoppen. Na de eerste lockdown werd Arts getroffen door een herseninfarct. “Ik kreeg op 10 juli 2021 mijn eerste infarct en kon even niets meer. In die periode ­hadden we net het contract getekend voor de winkel in Oss. Die bleek kansloos want toen we net open waren kregen we te ­horen dat we de tweede keer in december dicht moesten. Dat heeft mij gebroken, ik snap het nog steeds niet. Er volgden nog een paar infarcten, waarna ik van de dokter het ­advies kreeg dat het beter was om te stoppen. Dat heb ik dan ook maar gedaan. Het alternatief was dat ik de kerst niet zou ­halen.” Zonder bravoure zegt Arts dat hij het gedwongen afscheid voor geen ­seconde erg heeft gevonden. “Ik heb altijd een bewogen leven gehad van seks, drugs en rock-‘n-roll. Het is nu tijd voor mijn vrouw en mij. Iets wat jarenlang niet ­mogelijk was door de winkels. Er is nu tijd voor leuke ­dingen en elkaar. Het enige dat een heel klein beetje knaagt is dat ik me realiseer dat ik nog niet klaar was. Er ­waren nog zoveel ideeën die we in de ­winkel ­konden uit­voeren.” Als onder­nemer deed Arts het met zijn team net even ­anders. Geld verdienen was natuurlijk belangrijk, maar muziek was de drijfveer. “Geld interesseert mij niet. Ik ben negen jaar geleden begonnen met 2000 euro en sindsdien konden we prima ­leven. Dat had zelfs ­beter gekund, maar als de omzet goed was kreeg ik een ingeving voor een bijzonder feest, en dat gingen we dan ook uitvoeren. Zo organiseerden we Willem’s Wilde Winter. In februari was het rustig dus bouwde ik de winkel om, zette een dj neer en een rad van fortuin. Iedere klant kreeg in ieder geval een diepvrieskip. Bij de aankoop mochten ze draaien voor korting of een klusje als afwassen achter in de ­winkel. Het was ondanks de rustige periode on­beschoft druk die dag, en mensen praten er nog steeds over. Van dit soort acties ­begrepen veel van mijn collega’s en ­vrienden niets, maar gezellig was het wel.”

24 uur Record Store Day

Arts haalt zijn schouders op bij het besef dat hij binnen de branche geliefd maar ook gehaat is. “Dat vind ik helemaal niet erg. Als je altijd een grote bek hebt is dat het resultaat. Ik ben nooit een confrontatie, met wie dan ook, uit de weg gegaan. Maar met alles wat ik deed en riep had ik het succes van de hele branche voor ogen, niet alleen dat van mijn eigen winkels.” Als hij naar andere winkeliers kijkt ziet Arts vooral een gebrek aan lef om risico’s te nemen.

Je moet dingen proberen ook al lijken ze niet haalbaar

“De meesten lopen in de pas en doen wat ze al jaren doen. Het werkt, dus waarom zou je het anders doen, lijkt het devies. Daar heb ik nooit in geloofd. Je moet dingen proberen ook al lijken ze niet haalbaar.” Een goed voorbeeld daarvan is Arts’ idee om een Record Store Day van 24 uur te organiseren. “Ik wilde in 2019, op RSD, beginnen om 12 uur en eindigen om 12 uur. De vergunningen waren al binnen, de bandjes geboekt en een deal om het live op de radio uit te zenden met Kink was gemaakt. Een betere reclame voor RSD zou er niet zijn. Dat plan is niet doorgegaan vanwege de reacties van andere retailers die pas om acht uur open mochten. Niemand dacht, tof plan, dit jaar is het bij Wil’m, volgend jaar misschien wel bij mij. Geen van de aangesloten winkeliers keek over zijn eigen tuintje. Ik heb toen hoofdschuddend de stekker eruit getrokken.”

Graai-inflatie

Het woord prijs viel redelijk laat in dit interview. Al jaren een paradepaardje voor Arts die altijd riep dat ‘te hoge prijzen de hele branche nekken’. “Als er een industrie is waar het begrip graai-inflatie van toepassing is, dan is het de onze wel. Een dubbel-lp voor 55 euro is toch niet normaal? Toch zie je dat steeds vaker. Een plaat die twee jaar geleden een inkoop had van 11 euro heeft er nu een van 24. Belachelijk en niet uit te leggen. Toch komen distributeurs en maatschappijen daarmee weg. Het gaat nergens over. Wat roepen de winkeliers? Schande, en dit is niet leuk, maar vervolgens staan die platen wel dik in het schap. Want ja, straks koopt de klant die lp online. Er wordt hard geroepen, maar niemand durft stappen te ondernemen. Dan is het niet zo vreemd dat een major of distributeur denkt ‘pakken wat we pakken kunnen’.”

Als er een industrie is waar het begrip graai-inflatie van toepassing is, dan is het de onze wel

New Dawn Fades

Op 1 juli vierde Arts zijn afscheid en stond hij voor de laatste keer in de winkel die hij verkocht aan collega Remco van Rooij. Dit ging gepaard met een feestje waar muziek natuurlijk centraal stond. “Het was in één woord fantastisch. Ik had het mij het niet mooier durven wensen. Iedereen kwam een goede dag wensen of tot ziens roepen en mijn vriend Mercy John kwam ­optreden. Op het einde van dag heb ik New Dawn Fades van Joy Division gedraaid. Het mooiste nummer ooit. En toen was de koek op.” Tegenwoordig is Arts aan het herstellen en dat gaat met pieken en dalen. “Ik slaap heel erg veel en heb soms twee goede dagen achter elkaar. Daar haal ik alles uit zodat ik op die momenten kan teren als het weer slechter gaat.” Ondanks dat alles kijkt hij uit naar het moment dat hij toch weer op de winkelvloer staat. “Dat gaat dit jaar niet gebeuren, eerst moeten mijn hoofd en lichaam weer gezond worden. Ik hoop in 2024 Remco van tijd tot tijd te helpen. Terugkijkend kan ik ­alleen maar zeggen dat ik trots ben. Trots op wat er staat en wat ik achterlaat. Wij zijn blije en tevreden mensen.”

Ik had het mij het niet mooier durven wensen