John Mulder neemt afscheid van Mojo

John Mulder is een van de nestors van de Nederlandse live-industrie. Eind vorig jaar nam hij afscheid van Mojo, maar achter de geraniums zitten is niets voor hem. Hij blijft als 68-jarige onder meer actief als productiemanager bij Metallica. Een gesprek met een bevlogen man over het verleden en de toekomst. “Voor Mojo zijn gisteren, vandaag en morgen even belangrijk.”

Door: Jeroen van Trierum

Wanneer stapte je voor de eerste keer de Mojo-deur binnen?

John Mulder: “Dat moet in 1986 zijn geweest. Ik kwam binnen met flink wat ­ervaring in live-entertainmentindustrie. Zo werkte ik voor verschillende bandjes, waaronder Golden Earring en Livin’ Blues. Voor hen verzorgde ik het geluid, licht en de ­monitors. Datzelfde deed ik in theaters voor onder anderen Toon Hermans en Herman van Veen. Het Mojo van toen is natuurlijk niet te vergelijken met het bedrijf dat er nu staat. In die tijd werd het werk gedaan door de eigenaren Leon Ramakers en Barry Visser en een boekhouder. Als ik ­terugkijk was dat een hilarische situatie want er was op kantoor niets. Geen bureau, geen stoel –  helemaal niets.”

“Ik heb altijd heel veel ­geluk gehad in het leven, want het moment dat ik bij Mojo kwam was het begin van een verandering in de Nederlandse concertwereld. De stadionconcerten werden namelijk populair. Daarvoor speelden Bob Dylan en de Rolling Stones weleens in de Kuip, maar dat waren uitzonderingen. In mijn begintijd hebben we namen als U2, Pink Floyd, Bruce Springsteen, Prince, Simple Minds, Dire Straits, Madonna en nog veel meer naar het Rotterdamse stadion gehaald. Dat is inmiddels heel normaal. Mojo deed afgelopen jaar bijvoorbeeld 19 open air shows, waarvan 15 in de Johan Cruijf Arena. De groei tussen die periodes was gigantisch. Dat gaf Leon en mij de kans om het bedrijf verder uit te bouwen.”

Je begon in de techniek, maar deed al snel heel veel meer. Een van je meest succesvolle projecten was Mojo Barriers. Hoe is dat ontstaan?

“Binnen Mojo mocht ik ondernemen. De insteek van Leon en mij was als we dingen nodig hebben en we kunnen de juiste mensen daar niet voor vinden, dan doen we het zelf. Zo zijn we in productie en security terechtgekomen en is het idee ontstaan voor Mojo Barriers. Michael Jackson trad in 1988 twee keer in de Kuip op. Ik werd helemaal gek. Nog voordat Jackson op het podium stond hadden we 200 hyperventilerende meisjes backstage. Het was warm en druk voor het podium. Dat was een angstige situatie. Leon en ik zijn op zoek gegaan naar een manier die ervoor zou zorgen dat dit in de toekomst niet meer zou kunnen gebeuren. Dat is Mojo Barriers geworden.”

Mojo Barriers worden wereldwijd gebruikt bij ieder groot concert. Daar ben ik best trots op.

“Mijn uitgangspunt was als je de druk bij het podium wil wegnemen, dan moet je rijen in het publiek bouwen. Door vakken te maken kon die druk verdeeld worden en een ­ander voordeel was dat als er iets gebeurde de EHBO of de beveiliging daar snel bij kon zijn. We hebben de barriers bedacht en er een stuk of 300 laten maken. De eerste keer dat we die gebruikten was bij een concert van de Rolling Stones in de Kuip. De band en management dachten dat we gek ­waren geworden. Toch hebben we het voor elkaar gekregen om het uit te proberen. De Stones waren er zo blij mee dat ze alle Mojo Barriers mee op tour wilden nemen. Dat was nooit onze ambitie, maar waarom niet? Datzelfde gebeurde een paar weken later toen Tina Turner en Prince in Nederland kwamen spelen. Inmiddels worden Mojo Barriers wereldwijd gebruikt bij ieder groot concert. Daar ben ik best trots op.”

Het ondernemen zat in je bloed. Is het weleens misgegaan?

“Natuurlijk, maar daar leer je alleen van. Geld was nooit de belangrijkste drijfveer om nieuwe dingen te bedenken. We wilden de business nog beter maken en innoveren. Als we erin geloofden, dan deden we het gewoon. Mensen zeggen weleens; jij hebt altijd geluk. Wat ze niet weten is, dat ik bij het begin van Mojo Barriers de hypotheek van mijn huis moest verzwaren. Er stond voor mij persoonlijk veel op het spel. Maar dat hoort erbij. Je moet in het leven altijd durven en doorzetten.”

Wat voor baas ben je?

“Ik heb binnen Mojo altijd de ruimte gehad – en als ik eerlijk ben, ook gepakt – om te ondernemen. Dat deed ik met passie, overtuiging en altijd op een eerlijke manier. De ambitie om baasje te worden heb ik nooit gehad. Dat is door de jaren heen gebeurd. Tot op de dag van vandaag voelt dat echter niet zo. Misschien is het naïef, maar titels zeggen me niet zoveel. Natuurlijk ben je als directeur diegene die soms moeilijke beslissingen moet nemen, maar voor de rest ben ik net zo belangrijk als iemand anders bij Mojo. Dat had ik al in de tijd dat ik veel productie deed. Toen stond ik gewoon aan het einde van het concert op het veld af te bouwen. Dat contact probeer ik ook nu nog te behouden. Tijdens een grote show ren ik van hot naar her, maar ik probeer altijd een praatje te ­maken met de mannen en ­vrouwen die alles op- en afbouwen. Dat is belangrijk en leuk.”

Wat is het geheim van het succes van Mojo?

“We hebben ooit Whitney Houston in een jaar tijd in Thialf, Mecc en twee keer in Ahoy neergezet. Er waren zo’n 55.000 bezoekers. Het jaar daarop deed ze Nederland weer aan en we kozen voor het Gelredome. De tickets waren niet aan de straatstenen kwijt te raken. We verkochten er 1800. Dramatisch slecht. Het concert werd verplaatst naar de Ahoy en daar kwam het ook niet van de grond. Er werden een stuk of 1000 meer verkocht. Wat je dan doet? De show cancelen. Dat heeft ons veel geld gekost. Weer een jaar later belde haar nieuwe agent op. Whitney wilde weer in Nederland spelen. Wij waren minder enthousiast, maar hebben het toch gedaan. Er was geen nieuwe plaat, maar in de voorverkoop verkochten we Ahoy uit. Het geheim van de smid is dus dat er geen geheim is. Het kan altijd alle kanten op. Gelukkig gaat het vaker goed dan mis.”

Het geheim van de smid is dat er geen geheim is.

Je bent constant bezig met muziek. Kun je er nog van genieten?

“Ik heb een fantastisch leven en het klinkt misschien raar, maar het enige nadeel is dat ik nog nooit een complete show heb gezien. Als ik geluk heb pak ik en een half uurtje ongestoord mee. Door de positie die andere mensen mij blijkbaar aanmeten ben ik constant bezig. Er is altijd wel iets. Uiteindelijk ben en blijf ik muziekliefhebber en houd ik van artiesten waarbij het uit de tenen komt. Je moet het voelen.”

Op 1 januari 2024 nam je afscheid van Mojo. Waarom ging je weg?

“Dit is de tweede keer dat ik afscheid neem. Een jaar of tien geleden kwamen er steeds meer bandjes waar ik nooit nog van had gehoord. Het bedrijf stond goed in de stijgers en ik werd een beetje moe van het corporate gedoe. Een mooi moment om afscheid te nemen dacht ik. De paar jaar daarna beleefde ik mooie avonturen met veel Nederlandse artiesten. Bij Mojo ­waren er ondertussen een aantal directiewisselingen en ik ben weer even tijdelijk ingesprongen. En dus blijven hangen. Ik heb heel veel aan Mojo te danken en vond het een soort plicht om het bedrijf weer goedlopend te maken. In 2017 was het plan om er nog drie jaar te blijven, ik leidde het bedrijf met Ruben Brouwer. Dat ging goed en we konden weer verder bouwen. Eind 2019 dacht ik het is nu echt tijd om een stap terug te doen. Drie maanden later lag de industrie op zijn gat door corona. Nooit gedacht dat ik twee jaar lang zo druk kon zijn met niks doen. We hebben ons de ­pleuris gewerkt om samen met anderen in de branche de industrie te blijven sturen en te overleven.”

Gisteren, vandaag en morgen zijn even belangrijk.

“Begin 2022 hebben we alle ­zeilen bij moeten zetten om alles weer op de rit te krijgen. Met 70 procent van de mensen is er 200 procent werk verricht. Ook dit jaar was het zwaar. Mojo moest weer in elkaar groeien. Mijn idee om te vertrekken bleef echter staan. Een lang intro voor een antwoord, maar uiteindelijk heb ik de beslissing genomen om de jonge ­garde ruimte te geven. Gisteren, vandaag en morgen zijn even belangrijk.”

Wie volgen je op?

“Op dit moment zijn Ruben Brouwer en ik nog steeds algemeen directeur. Die pet lever ik eind dit jaar in en Ruben wordt dan op 1 januari 2024 ondersteund door Ronny Hooch Antink en Kim Bloem. Twee mensen die hun sporen bij Mojo hebben verdiend. Zo was Ronny verantwoordelijk voor ­zaken als operations, horeca, producties en vergunningen. Hij heeft het hele niet bandjesding onder zijn hoede. Niet dat hij daar geen kennis van heeft want hij weet heel veel van muziek. Kim is een van onze head bookers en bracht grote namen als Beyonce, Madonna, P!nk en nog veel meer naar Nederland. Zij neemt een schat aan inhoudelijke kennis met zich mee. De twee gaan samen met Ruben het bedrijf runnen. In dat drietal is alles vertegenwoordigd. Ik heb er het volste vertrouwen in.”

Ruben Brouwer, Ronny Hooch Antink en Kim Bloem gaan samen Mojo runnen. In dat drietal is alles vertegenwoordigd.

Je bent 68 jaar oud, maar nog volop bezig. Denk je weleens aan je pensioen?

“Nee hoor. Ik blijf actief. Zo doe ik de tribute shows en ben ik sinds vier jaar de Europese agent van Metallica en ik boek hun shows. Vanaf het eerste moment dat wij elkaar zagen was er een klik. Afgelopen zomer ben ik ook ingestapt als productiemanager van de huidige tour. Dat ga ik volgend jaar hoop ik weer doen. Ik reis met de band over de hele wereld en de dingen die je daar mee maakt zorgen voor nieuwe ervaringen en dynamiek. We deden bijvoorbeeld twee shows in het Metlife Stadium en daar waren twee keer 85.000 bezoekers. Dat zijn bijzondere momenten. Mensen vragen weleens hoe houd je dit vol? Daar sta ik eigenlijk nooit bij stil. Ik ga gewoon. Achter de ­geraniums naar buiten kijken is niets voor mij.”

Mensen vragen weleens hoe houd je dit vol? Daar sta ik eigenlijk nooit bij stil. Ik ga gewoon.