Ilse DeLange: Zelfreflectie als een leerproces

Ruim 25 jaar na haar debuut blijft Ilse DeLange nog altijd de opgewekte pleitbezorgster van Americana en countrymuziek in Nederland. Met een gloednieuw album in aantocht sprak EB met de inmiddels 46-jarige zangeres over onder meer haar huidige succes in Duitsland, het ter ziele gegane Tuckerville en het Eurovisie Songfestival. En wat speelt er toch tussen haar en Dolly Parton?

“Tainted is de titel van mijn nieuwe album,” vertelt Ilse DeLange. “Verbroken relaties, in allerlei soorten en maten, vormen het centrale thema van de plaat. Want ook in mijn leven komen en gaan mensen. Dat gaat soms gepaard met enige explosies. Zelf ben ik iemand die dat liever stilhoudt. Ik wil de tijd z’n verzachtende werk laten doen zodat ik niet verbitterd raak. Dus zoek ik niet de media op maar verwerk die breuken in mijn songs. Met Matthijs van Duivenbode en Niels Zuiderhoek, met wie ik het album deels heb geschreven en opgenomen in Berlijn, sprak ik over dingen die in je leven gebeuren en die soms niet meer houdbaar zijn. Dat er mensen zijn die jou kunnen stimuleren tot een bepaalde hoogte maar dat je die daarna moet loslaten om verder te kunnen. Of dat de puzzel toch niet zo goed in elkaar blijkt te passen als je dacht en je qua karakter uiteindelijk te verschillend blijkt te zijn. Zoiets is pijnlijk, heftig en verdrietig. Nee, ik wil geen namen noemen want het gaat op mijn nieuwe album niet over personen maar over emoties. Die heb ik proberen te beschrijven. Zelfreflectie als leerproces. Wat was mijn aandeel in deze breuk en wat kan ik ervan leren?”

Verbroken relaties, in allerlei soorten en maten, vormen het centrale thema van de plaat

Nashville

“Ik vind het nog steeds ongelofelijk klinken maar sinds een paar jaar heb ik een huisje in Nashville. Nee, niet ‘downtown’ maar meer aan de oostkant van de stad. Inmiddels doe ik zoveel verschillende dingen dat het af en toe heerlijk is om echt weg te zijn, je even te kunnen opsluiten in je eigen bubbel. In Nashville ben ik alleen maar met muziek bezig, schrijven, creëren. Ik houd mij tegenwoordig ook bezig met de carrièreontwikkeling van andere artiesten en dan is het goed om even weg te zijn. Ook noodzakelijk omdat ik anders te veel aan hen denk en te weinig aan de planning van mijn eigen carrière.”

Duitsland

“Het succes in Duitsland is begonnen met The Common Linnets. Ik had daarvoor ook wel eens wat geprobeerd maar dat leverde vrijwel niets op. Na het succes van Calm After The Storm werd ik ineens overal voor gevraagd. Zo vroeg Michael Patrick Kelly mij voor de Duitse variant van Beste Zangers, Sing Meinen Song. En dat leidde weer tot een uitnodiging voor Let’s Dance. Dat zou ik niet zo snel hebben gedaan omdat ik mij daar niet direct als muzikant kon laten zien. Tegelijkertijd was ik er mij van bewust dat ik in Duitsland niet hetzelfde trackrecord had als in Nederland. Dus zong ik soms met ­gitaar de eerste paar regels van het liedje en ging dan hup, zó de foxtrot in! Daarna werd ik gevraagd als jurylid voor de Duitse versie van Idols. Zo ging ik van het een naar het ­ander. Ik hoop dat het balletje nog verder blijft doorrollen, want het is hartstikke leuk.”

Ik hoop dat het balletje nog verder blijft doorrollen

Spark

“Spark Records is mijn eigen independent platenlabel. We zijn een klein team dat jong talent ontdekt en begeleidt bij de ontwikkeling van een carrière in de muziekwereld. Dat is al een aantal keren heel goed gelukt. Soms gaan we daarin samenwerking aan. Zoals nu voor Hannah Mae, met wie we een bepaald punt van succes hebben bereikt waarop het interessant wordt voor een major, in dit geval Universal Music. Samen met hen hebben we dan meer slagkracht. En waar wij kansen zien, openen wij deuren die voor onze artiesten nieuwe mogelijk­heden bieden. Met Duncan Laurence is het precies zo gegaan, daar woog natuurlijk ook het internationale aspect mee. Een ander voorbeeld is Jana Mila, een artieste met wie we een tijdlang in de luwte hebben gewerkt en die nu een deal heeft getekend met het Amerikaanse label New West Records.”

Tuckerville

“We hebben een heel aantal jaren, met een zeer toegewijd team vol overtuiging aan Tuckerville gewerkt, met het geloof dat het potentie had. Maar op een gegeven ­moment moet je de conclusie trekken: die potentie heeft het dus niet. We hebben ­alles gegeven, maar het is niet gelukt. Ik vind dat echt heel erg jammer. Want het was een podium waarop we grote acts als Carrie Underwood en The Tesky Brothers naast nog beginnende artiesten programmeerden wat een hele mooie kruisbestuiving opleverde. Veel bezoekers ontdekten bij ons nieuwe muziek. Daar ben ik trots op.”

Veel bezoekers ontdekten bij ons nieuwe muziek

Dolly

“Voor omroep Max heb ik samen met Frank Evenblij een tv-serie gemaakt over Dolly Parton. We zijn op pad gegaan en hebben haar voetsporen gevolgd. Tussen haar ­carrière en die van mij vallen wel parallellen te trekken: allebei van eenvoudige komaf, grote dromen koesterend en op weerstand stuitend waar we doorheen moesten beuken. Alle afleveringen zijn inmiddels opgenomen en het wordt in oktober uitgezonden. Of ik nog bij Dolly zelf terecht ben gekomen? Dat mag ik natuurlijk niet verklappen. Dat is een cliffhanger!”

Eurovisie Songfestival

“Het is alweer tien jaar geleden dat ik met The Common Linnets meedeed en vijf jaar geleden dat Duncan won. Ik voel me sinds onze deelname enorm verbonden met Eurovision. Ben strontnieuwsgierig naar wat er allemaal gebeurt. Nog steeds ­denken mensen dat ik er ieder jaar mee te maken heb, maar dat is helemaal niet zo. Ik ben slechts een toeschouwer op de bank thuis. Joost Klein vind ik geweldig. Hij is slim en weet hoe hij zichzelf in de etalage moet zetten en het voelt oprecht en persoonlijk. Nu dat laatste element nog: hoe gaat hij het live doen? Dat is wel een behoorlijke uitdaging en cruciaal. Ik vind het dapper dat men heeft gekozen voor Joost. Destijds was de keuze voor The Common Linnets ook gewaagd. Met Duncan precies hetzelfde, een onbekende zanger die je ineens op z’n groot podium zet. Dit is net zo’n gewaagde keuze, ik ben heel benieuwd en ga vol vrolijkheid zitten kijken!”

Missie

“Ik houd van countrymuziek. Maar het is niet zo dat ik iedere ochtend opsta en denk ‘ik moet die muziek populair ­maken in Nederland’. Ik zou het mooi vinden als er meer wisselwerking zou zijn tussen Nashville en Nederland. Een 2-way street. Ik weet zeker dat sommige beginnende Amerikaanse Americana- en countryartiesten veel kunnen hebben aan onze muziekmarkt die qua promotie meer behapbaar is. Het zou daarmee dan ook kansen bieden voor Nederlands talent in dat genre. Voor Jana Mila is de samenwerking met New West hopelijk straks een mooi voorbeeld.”

Ik zou het mooi vinden als er meer wisselwerking zou zijn