‘Digitale wachtrijen zijn onduidelijk en zorgen voor stress’

Venues en organisatoren doen er alles aan om de bezoeker een onvergetelijke ervaring te bieden. En dat, zeggen ze negen van de tien keer zelf, doen ze goed. Maar hoe ervaart de ticketkoper dat zelf? EB Live vroeg twee heavy users naar hun mening en ervaringen.

Muziek speelt een centrale rol in het leven van Monique Webster (47). In haar dagelijks leven is ze te vinden achter de toonbank van de Amsterdamse platenzaak Concerto en ’s avonds vaak bij concertzalen door heel Nederland. Naar eigen zeggen zag ze vorig jaar 51 concerten. Ze schrikt een beetje als ze het bedrag uitrekent wat hiervoor uitgegeven werd. “Dat was zo’n 1.700 euro. Gelukkig is dit niet in een keer van mijn rekening gegaan. Tickets koop je immers vaak ruim van te voren. Daarnaast geef ik ook tijdens het concert zelf nog geld uit. Naast een drankje koop ik vaak een T-shirt of een plaat als de support act heel goed is.”

Ik heb zo’n 1.700 euro besteed aan concerten vorig jaar

De informatie over wie, waar wanneer te zien is haalt Webster voornamelijk online. “Dat gebeurt meestal via berichten van de artiesten en bands die ik volg op Instagram of Facebook. Daarnaast ben ik geabonneerd op de nieuwsbrieven van de grote organisatoren en zalen.” Dat muziek ook een grote rol speelt bij Erik Verzijl (63) is evident. In 2024 zag hij 150 optredens door heel Nederland. “Als je ervan uitgaat dat de gemiddelde prijs een euro of 30 was dan kom je op een bedrag van 4.500 euro. Daar kun je een mooie vakantie van kopen, maar de live-ervaring is minstens zo leuk. Als ik binnenkom haal ik altijd een whisky aan de bar en dat is het. Ik sta graag vooraan en als je dan naar de bar gaat mis je niet alleen een stuk van het optreden, maar je krijgt die plek vaak niet terug. Soms wil ik weleens een cdtje kopen, maar dat doe je om de artiest te steunen.”

Beveiliging

Als het gaat om veiligheid voelen beiden zich ‘best veilig’. Opvallend is dat zowel Webster als Verzijl hier niet echt bij stilstaan, maar er van uit gaan dat dit ‘goed geregeld’ is. Laatstgenoemde zegt ‘bewakers in de kleinere zalen bijna niet te zien. “Op de haag waar je doorheen moet als je kaartje gecontroleerd wordt, na. Vorige week viel iemand vlak bij me flauw en het duurde best een tijd voordat een beveiliger daar was. Bij de wat hardere muziek zie je overigens beveiliging wel.”

Bij de wat hardere muziek zie je overigens beveiliging wel

Ook Webster merkt niet veel van beveiliging. “Bij grote concerten zie je ze vaak voor het podium staan, maar in kleinere zalen verwacht ik dat ze alles in de gaten houden vanaf strategische plekken. Ik voel me over het algemeen best veilig. Wel denk ik soms kan dat niet beter? Bijvoorbeeld in Paradiso. Daar gooien ze op het einde van ieder concert maar twee deuren aan de zijkant open. De hele mensenmassa moet daar doorheen. Op die momenten denk ik weleens als er nu paniek uitbreekt hebben we een groot probleem. Gelukkig gaat het altijd goed.”

Tickets

Door de jaren heen zijn prijs en extra kosten hete hangijzers als het gaat om concertkaartjes. Webster noemt het kopen gekscherend ‘een noodzakelijk kwaad’. Toch is de grootste irritatie bij zowel haar als Verzijl niet de prijs, maar noemen ze allebei de digitale wachtrijen. Laatstgenoemde wijst dit het proces zelfs aan als ‘een oorzaak voor stress’. “Het is niet doorzichtig hoe de digitale rijen werken. Je weet nooit zeker hoe die worden weggewerkt. Ik heb het idee dat het compleet random is. Ook zorgt de prijs altijd voor een onaangename verrassing.”

Het is niet doorzichtig hoe de digitale rijen werken

Webster is het daar volmondig mee eens. “Ik vraag mij weleens af waarom we anno 2025 nog steeds te maken hebben met digitale wachtrijen bij de voorverkoop van populaire acts. Dat moet toch anders kunnen?” Daarbij voegt ze toe dat er best wat gedaan mag worden aan de extra kosten die ze vaak tegenkomt. “Het vragen van een lidmaatschap is niet meer van deze tijd. Boek dat gewoon onder servicekosten weg. Ook begrijp ik niet voor welke servicekosten ik iedere keer weer betaal.” Dynamic pricing is een trend waar beiden fel tegen zijn. Al is er bij de een meer begrip dan bij de ander.

Het vragen van een lidmaatschap is niet meer van deze tijd

Webster steekt haar mening hierover niet onder stoelen of banken en noemt het ‘walgelijk’. “Men verschuilt zich door te roepen dat gebeurt ook in de luchtvaartindustrie, maar die vlieger gaat niet op. Bij een concert kan je immers niet kiezen op welke datum je gaat. Als je op vakantie gaat wel. Ik snap dan dat je meer moet betalen als je een populaire periode kiest. Dynamic pricing is voor mij extra graaien van organisatoren en of de artiesten.”

Verzijl omschrijft het als ‘dubbel’. “Voor de fan is het pure horror. Kijk naar wat er gebeurde bij Oasis. Aan de andere kant is vraag en aanbod zo oud als de weg naar Rome. Opvallend is wel dat veel bezoekers boos worden op de ticket­verkoper, terwijl ze dat volgens mij vooral op de artiest moeten zijn. Gelukkig zag ik vorig jaar ook dat het anders kan. Bands als The Cure doen niet mee aan dynamic pricing of reguliere hoge prijzen. Ze nemen genoegen met minder inkomsten. Uiteindelijk zorgt deze manier van verkopen voor zulke hoge prijzen dat het bezoeken van een concert iets voor de happy rijke few wordt. Dat wil natuurlijk niemand.”

Voor de fan is het pure horror. Kijk naar wat er gebeurde bij Oasis

Groen

De live-industrie is druk bezig met het duurzamer werken. De prijs hiervoor moet echter volgens Webster niet door­gevoerd worden in de ticket. “Dan wordt het concert­kaartje nog duurder. Ik zou weleens willen weten wat er gebeurt met het geld dat ik extra moet betalen als ik bijvoorbeeld mijn plastic beker niet terugbreng bij een nieuwe bestelling. Als er transparantie is, verander ik misschien van gedachten. Maar voor nu zeg ik heel hard nee.” Verzijl staat er minder negatief tegenover. “Per ticket een bedrag tussen de een en twee euro vind ik geen probleem. Mits het natuurlijk goed besteed gaat worden.”