50 jaar MOJO: de boekers van MOJO over het jubileum

MOJO boekt en promoot concerten. “Dat is echt ons kunstje”, aldus directeur John Mulder. En dat kunstje wordt uitgevoerd door onder meer een team boekers/promoters, onder wie Kim Bloem, Gideon Karting en Maarten van Vugt. We spreken met hen over samenwerking, de snelle opmars van artiesten en stijgende gages.

Kim Bloem en Gideon Karting zijn relatieve oudgedienden binnen MOJO, Maarten van Vugt een jonge hond. De kracht van het team boekers/promotors is volgens hen onder meer dat het bestaat uit mensen met verschillende achtergronden, leeftijden en muzikale kennis, die werken vanuit de volledige muzikale breedte.

“Als wij bijvoorbeeld een festivaloverleg hebben, kan op die manier een heel gedifferentieerde kijk op de zaak ontstaan. Zeker voor evenementen met verschillende doelgroepen is dat zeer waardevol”, aldus Van Vugt. Zelf richt hij zich bij MOJO met name op genres als hiphop, R&B, soul en pop. “Op die manier zit ik bijvoorbeeld met kennis en expertise over die muziekstijlen in de programmacommissie van North Sea Jazz. Maar mij moet je weer niks over moeilijke jazzcombo’s vragen die al veertig jaar touren, daar hebben we weer andere experts voor.”

Kim Bloem heeft in de jaren dat ze voor MOJO werkzaam is veel jazz geboekt. Ze heeft de afgelopen jaren haar horizon verbreed richting soul, pop, hiphop en urban, plus de muzikaal gerespecteerde acts die al jaren meegaan. “Heel kort door de bocht: de popsterren van vroeger, nu en die van de toekomst.”

Gideon Karting boekt met name artiesten die volgens hem ‘het liedje’ als uitgangspunt hebben. “Dat vind je in de alternatieve hoek, maar zeker ook in de pop en natuurlijk bij singer-songwriters. Maar dance of thrashmetal zul je mij dan weer niet snel zien boeken. Verder pak ik andere creatieve dingen graag op die op mijn pad komen, zoals het boek vanwege het vijftigjarig bestaan van MOJO.”

Verschillende petten

Alle verschillende taken in het pakket maken dat alle boekers/promoters/programmeurs met verschillende petten op aan het werk zijn. “Sommige collega’s kunnen dat van nature heel erg goed, anderen hebben daarin moeten groeien”, aldus Bloem. “De grondregel is dat als je vanuit je rol als festivalprogrammeur met een programma bezig bent, dit alleen in het belang van een zo goed mogelijk festival mag zijn. Als de bands die je zelf boekt daar geschikt voor zijn, komen die uiteraard in aanmerking. Maar als we een voor dat festival meer relevante band bij een concurrent moeten boeken, zullen we zeker niet eerst onze eigen bands naar voren schuiven.”

Karting merkt op dat je soms ook aan de zijlijn staat, zowel als programmeur als boeker. “Ik werk bijvoorbeeld als boeker met Arctic Monkeys en mag onder meer meebabbelen over het programma van Pinkpop. Dit jaar stond die band op Best Kept Secret, een festival van Friendly Fire. En ja, die band hadden we vanwege de relevantie ook graag op Pinkpop gehad of zelfs voor dat festival geboekt. Maar vanuit Best Kept Secret heeft men rechtstreeks hun agent in Londen benaderd. Dan sta je buitenspel. Het onderstreept nog maar eens dat wij als bedrijf geen monopoliepositie hebben, ook al is dat een paar jaar terug reeds uit uitgebreid onderzoek gebleken. Dit is typisch het spel dat je met zijn allen speelt. Zelf zullen we natuurlijk ook niet schromen om dingen op een soortgelijke manier aan te vliegen, als we zo andere festivals de wind uit de zeilen kunnen nemen. Zo werkt het, iedereen weet dat. We zijn dan ook met alle andere partijen in de markt gewoon ‘on speaking terms’. Je zult altijd met zijn allen door dezelfde deur moeten.”

Van Vugt: “Voor de fans van artiesten maakt het ook helemaal niet uit wat zich achter de schermen afspeelt. Voor hen is het gewoon van belang dat ze een artiest kunnen zien. Voor ons persoonlijk geldt inderdaad dat – in het geval van zelf programmeren – het belang van festival groter is dan de eigen artiesten. Maar als boeker wil je natuurlijk juist het belang van je eigen artiesten voorop stellen. Dat betekent dat we hier ook intern artiesten ‘verkopen’. Binnen MOJO bouw ik aan artiesten als J. Cole, Anderson.Paak, Ronnie Flex en Sevn Alias en werk ik aan festivals als WOO HAH!, Encore en Paaspop. Vanwege die samenwerking met de artiest, wil ik bijvoorbeeld graag een Ronnie Flex op Pinkpop kunnen boeken of en Anderson.Paak op Down The Rabbit Hole. Terwijl je dan tegelijkertijd als programmeur op weer een heel andere manier bezig bent om bijvoorbeeld het programma van WOO HAH! te vullen en daar juist heel artistieke beslissingen neemt. Dat krachtenveld is best interessant.”

We hebben in Nederland een uitstekende infrastructuur met een heel hoog serviceniveau.

Kim Bloem vindt het bijzonder dat binnen MOJO op dit vlak in het geheel geen egocultuur heerst. “In het begin hebben Gideon en ik nog weleens een beetje gebotst omdat we alle twee dezelfde artiest wilden boeken. Dat zal bij anderen ook zo geweest zijn, maar inmiddels kun je wel stellen dat het ‘wij’-gevoel overheerst. Niemand gaat voor persoonlijk gewin, er is geen onderlinge concurrentie. We hebben allemaal ‘the bigger picture’ op het netvlies staan en dat is van onschatbare waarde.”

Op volle stoom

Nederland is nog altijd een concertland bij uitstek. Het aantal evenementen blijft groeien en het publiek heeft daar nog altijd geld voor over. Die cultuur maakt dat MOJO op volle stoom door kan blijven werken. “Wij komen uit een cultuur, van oudsher aangejaagd door Leon Ramakers, waarin we van mening zijn dat een concertkaartje voor iedereen betaalbaar zou moeten zijn”, zo vertelt Bloem. “Die erfenis proberen wij zo goed en zo kwaad als het gaat vast te houden, al is dat inmiddels praktisch onmogelijk, gezien de huidige gages van artiesten. Doordat de prijzen hier in Nederland jarenlang relatief laag zijn geweest, is het concertbezoek onderdeel geworden van ons sociale systeem. Het is in Nederland een bepaalde manier van uitgaan geworden, die in omliggende landen minder ingeburgerd is. Nu de prijzen onherroepelijk stijgen, zie je dat de vraag blijft. Sterker nog, mensen hebben er geld voor over om deze manier van uitgaan vast te kunnen houden. De duurste rangen zijn doorgaans het snelst uitverkocht. Dat vinden we vrij bijzonder om te zien.”

Karting: “We hebben hier in Nederland dan ook een uitstekende infrastructuur staan met een heel hoog serviceniveau, waardoor de algehele ervaring zowel voor artiesten als het publiek uitstekend is. Komt een buitenlandse band optreden in – ik zeg maar wat – De Pul in Uden, dan is alles keurig geregeld. Er staat een maaltijd klaar, er is crew om hen te begeleiden, noem maar op. Daar hoef je in soortgelijke podia in het buitenland echt niet om te komen. Dan wordt ons gevraagd: ‘hoe kan dat?’ Dit speelt trouwens ook bij de grotere podia. Er zijn relatief nieuwe concertzalen in het buitenland die er echt niet uitzien, in vergelijking met een AFAS Live of een Ziggo Dome.”

Van Vugt: “En dan zijn de zalen hier in Nederland ook nog eens relatief goedkoop. Zet wat je voor een AB in Brussel moet betalen eens af tegen de prijs van een Paradiso, dat verschil is echt immens.”