Diederik Nomden over het succes van tributebands: ‘De schoorsteen moet ook roken’

“Met fucking tributebands draag je niets wezenlijks bij aan de cultuursector,” zo luidde één van de uitspraken die Pablo van der Poel onlangs deed in het AD. Daarmee slingerde hij de discussie aan over het huidige succes van tributebands en welke gevolgen dat heeft voor beginnende bandjes die met eigen materiaal op een podium willen staan.

“Daarbij komt dat die bandjes ook nog eens door het huidige subsidiesysteem in de steek worden gelaten,” zei de 35-jarige gitarist van DeWolff. “Poppodia krijgen subsidies van de gemeente maar die worden naar mijn mening totaal verkeerd besteed (…) Ze boeken liever een tribute-act dan een authentieke band en dat is verontrustend.”

“Pablo’s uitspraken vallen best te verdedigen,” zegt Diederik Nomden, die in het verleden speelde in originele bands als Johan en Daryll-Ann maar ook jarenlang door Europa toerde met de succesvolste tributeband die Nederland ooit heeft gekend: The Analogues. Op dit moment trekt Nomden samen met Bertolf langs de Nederlands theaters met het programma Two Of Us waarin zowel liedjes van hun nieuwe album All Good Things worden gespeeld als een paar van The Beatles.

Popprijs

“Toen ik met mijn eerste band Redivider in 1998 de Amsterdamse Popprijs wonnen, kregen we twaalf en een half duizend gulden. Daar hebben we toen een paar gitaren en versterkers van gekocht. Dat was tof. Maar ik weet niet of het subsidiesysteem van toen gunstig gezind was voor ons. Daar dachten wij helemaal niet aan. Ik kan mij dan ook niet voorstellen dat een beginnend bandje denkt van ‘oh, er is geen subsidie, nou dan gaan we maar niet met elkaar spelen’’, meent Nomden.

Godzijdank denken muzikanten tegenwoordig een stuk zakelijker.

“Ondanks dat ik niet weet hoe het nu is om door te breken als beginnend bandje, denk ik wel dat het vroeger makkelijker was. Je had toen veel meer platforms waar je live kon spelen en je kon laten zien. Ik kan me herinneren dat we met Johan in wel tien tv-programma’s welkom waren. Tien jaar later mochten bands blij zijn met die luizige minuut van De Wereld Draait Door. Moest je ook nog dankbaar voor zijn! Maar ik heb ook meegemaakt dat men zei ‘je mag blij zijn om hier te spelen en over geld hebben we het niet’. Nu is het veel meer van ‘jongens levert het wat op, is het rendabel genoeg en kunnen we de geluidsman betalen.’ Godzijdank denken muzikanten tegenwoordig een stuk zakelijker, ook jonge muzikanten.”

Evenwicht

Kun je financieel gezien als muzikant tegenwoordig niet beter in een tributeband spelen dan in een eigen band? Nomden: “Ik verkeer in de gezegende omstandigheid dat ik het allebei doe waardoor er een soort van evenwicht ontstaat qua inkomsten. Van alleen mijn eigen muziek kan ik niet leven. Maar als ik alles bij elkaar veeg, kan dat wel. Ik heb geen grote materiële wensen, mijn woonlasten zijn niet torenhoog dus mijn leven is vrij goedkoop. En als het moet, speel ik wel tachtig keer per jaar. Dat vind ik geen probleem. Ik ben niet iemand die zegt ‘ja, ik ben nou toe aan even niks’. De schoorsteen moet wel gewoon blijven roken, ook bij mij”.

Van alleen mijn eigen muziek kan ik niet leven. Maar als ik alles bij elkaar veeg, kan dat wel.

Noorderslag

“Met The Analogues heb ik goed verdiend, ja. Maar als je nu in een King Crimson-tributeband zit, is dat vast een stuk lastiger. Ik denk wel dat er meer geld in het tributeband-circuit zit dan in dat van nieuw poptalent. Overigens bijt dat elkaar niet. Ik heb het idee dat tributebands meer in de oudere sector opereren en dat beginnende bandjes daar niet onder te lijden hebben. Ik kan mij namelijk niet voorstellen dat het publiek op Noorderslag zegt ‘nou, vanavond maar geen Noorderslag want we gaan naar een Kool And The Gang-tributeband’. Dus jonge bandjes moeten gewoon blijven doen wat wij destijds ook deden: in een geleend busje naar Groningen rijden voor ESNS, slapen bij iemands moeder op zolder om na vier dagen zuipen en spelen helemaal afgepeigerd te kunnen zeggen: ‘wel lekker drie keer gespeeld!’”