Column Tomas Luyke: Het label van de toekomst bouwt een collectief geheugen
— Tomas Luyke

De meeste gesprekken over AI en muziek gaan over AI-muziek, auteursrecht en trainingsdata - en terecht. Dat zijn fundamentele discussies die nodig zijn om makers te beschermen. Maar de toepassing die mij op dit moment het meest interesseert, heeft eigenlijk weinig met muziek te maken.
Muziektechnoloog Cherie Hu gebruikte een tijdje geleden de term ‘Boring is Back’ om een verschuiving in music-tech aan te geven. Na alle aandacht voor de shiny nieuwe tools ging er weer meer interesse naar de infrastructuur eronder: rechten, royalties, data en operationele systemen. Voor sommigen is dit misschien de saaie achterkant van de industrie, maar juist hier kunnen we als industrie volgens mij nog enorm veel innoveren.
Een label bouwt jarenlang kennis op over artiesten, fans, markten en campagnes. De marketeer weet waarom een bepaalde tactiek bij de ene artiest werkte en bij de andere waarschijnlijk kansloos is. De mensen op een A&R-afdeling kennen het verhaal achter de laatste twee albums. Veel van die kennis zit in inboxen, meeting notes of gewoon in de hoofden van mensen.
De truc met AI is zorgen dat een systeem ook toegang heeft tot die kennis. Dat heet context engineering. Dat betekent dat je gedurende een campagne niet alleen plannen en resultaten bewaart, maar ook de meetings, de beslissingen en de context eromheen. Dus niet alleen wát je hebt gedaan, maar ook waarom: welke keuzes je maakte, wat niet werkte, welke aannames veranderden en waarom je sommige dingen bewust níét hebt gedaan. Op die manier bouw je gaandeweg een collectief geheugen waar mensen én AI verder op kunnen bouwen. Combineer dat met realtime toegang tot streaming-, social- en fandata en je krijgt een glimp van het label van de toekomst.
Sinds begin dit jaar werk ik op deze manier en het heeft mijn workflow totaal veranderd. Mijn denkproces is scherper, ik besteed minder tijd aan ‘informatie verplaatsen’ en houd daardoor meer tijd en aandacht over voor creatief en strategisch werk dat artiestencampagnes echt beter maakt.
Iedereen heeft toegang tot ongeveer dezelfde AI-modellen. Maar de kennis die je hebt opgebouwd door jarenlang met artiesten en fans te werken, is veel moeilijker te kopiëren.
Het gevaar is dat je collectieve geheugen een receptenboek wordt. Als iedere succesvolle campagne meteen een playbook wordt, krijg je uiteindelijk vooral efficiëntere middelmatigheid. Goede context bevat dus ook twijfel, uitzonderingen en lessen die na verloop van tijd weer mogen verdwijnen.
En misschien is dat wel de minst spectaculaire AI-revolutie in de muziekindustrie. Laat technologie het onzichtbare werk doen, zodat mensen meer tijd overhouden voor smaak, relaties, creativiteit en keuzes die zich niet netjes in een model laten stoppen.
De praktische AI-vraag voor een label begint dan ook bij iets heel menselijks: wat hebben we als organisatie geleerd dat de moeite waard is om te onthouden?
Tomas Luyke studeerde muziek en business en is Director of Marketing Technology & Innovation bij Nettwerk Music Group, het onafhankelijke label dat artiesten als SYML, Passenger en Sarah Julia vertegenwoordigt.
Deze column maakt deel uit van een serie waarin jonge muziekprofessionals hun perspectief op de muziekindustrie delen. In de reeks krijgen nieuwe stemmen uit de sector de ruimte om te vertellen over wat hen bezighoudt, welke ontwikkelingen zij zien en hoe zij naar de toekomst van de muzieksector kijken. De serie komt tot stand in samenwerking met NVPI.
Ook meedoen? Stuur een mailtje naar redactie@entertainmentbusiness.nl
Rubriek: Labels & Recording