Emile Hartkamp: ‘Liefde en verdriet zijn dankbare onderwerpen om over te schrijven’

Emile Hartkamp schreef in 37 jaar meer dan 2200 liedjes waarvan een groot deel inmiddels tot evergreens van het Nederlandse volkse genre behoren. Ondanks deze mijlpaal denkt hij nog niet aan stoppen. “Ik wil ooit nog eens een hit schrijven voor de Duitse markt. Ik weet niet wanneer dat gaat gebeuren, maar gebeuren gaat dat zeker.”

Van veelbelovend voetbaltalent tot artiest en uiteindelijk een van de meest succesvolle liedjes­schrijvers van Nederland. De carrière van Emile Hartkamp is niet alledaags. Als jongen had hij een passie: voetbal en dat kon hij goed. Verschillende professionele clubs toonden interesse. Vlak voor zijn 17e verjaardag sloeg het noodlot toe in de vorm van een ernstige kruisbandblessure.

“Een droom spatte uit elkaar,” blikt Hartkamp terug. “Tijdens het sporten zong ik altijd onder de douche en onder het mom ‘je moet toch wat’, heb ik me een paar jaar later opgegeven voor een talentenjacht georganiseerd door het bureau van Jan Jochems en Ronny Tober. En verdomd, die won ik. Een betere manier om een nieuwe passie te ontdekken was er niet. Het smaakte naar meer en ik schreef me in voor meerdere talentenjachten en trad hier en daar ook een beetje op.”

“In 1983 kreeg ik de kans om deel te nemen aan de oudejaarsshow van de Showbizz Quiz. Ik zong daar een liedje met niemand minder dan André Hazes. Dat heeft uiteindelijk veel optredens opgeleverd en ik kon ook mijn eerste single ­opnemen. In de studio werd me gevraagd of ik teksten kon schrijven. Ik heb een dictafoon, een tafelpiano en wat akkoordenschemaboeken gekocht en ben aan de slag gegaan.”

“Ergens in 1986 liet ik aan platenmaatschappij Polydor mijn demo’s horen en zij waren zo enthousiast dat ik een album mocht maken met mijn eigen liedjes. Echte hits heb ik nooit gehad, maar ik was wel veel op de radio te beluisteren. Ik had twee nummers geschreven en die heb ik naar Hazes gestuurd en hij heeft ze opgenomen. Daarna ging het snel en schreef ik liedjes voor onder anderen Frans Bauer en Marianne Weber.”

2200 liedjes

Het zingen mist Hartkamp niet. Al bekent hij dat het zelf in de spotlight staan toch weleens kriebelde. “Ik weet dat ik geen herkenbaar stemgeluid heb. Natuurlijk kon ik zingen, maar op de bühne was ik meer een entertainer. Je kunt beter een 20 procent mindere zanger zijn met een herkenbare stem dan een goede zanger. Daar zijn er ­namelijk veel van. Bovendien zou het ten koste kunnen gaan van het andere waar ik succesvol in was.”

Liefde is het mooiste dat je kan overkomen en verdriet het ergste.

En succesvol was en is Hartkamp. In zijn 37-jarige carrière schreef hij minstens 2200 nummers. De rode draad binnen al deze teksten? Liefde en verdriet. “Liefde is het mooiste dat je kan overkomen en verdriet het ergste. Het zijn dankbare onderwerpen om over te schrijven, maar ik maak ook nummers in het spectrum daartussen. Het zijn onderwerpen die mensen aan­spreken. Mijn inspiratie haal ik uit mijn liefde voor de muziek. Ik hoef er niet heel veel moeite voor te doen. Iedere keer begin ik weer ­opnieuw. Door de jaren heen leerde ik wat het ­publiek wil horen. Wat ook helpt is dat ik zelf nog steeds fan ben van dit soort ­muziek. Niet alleen van de nummers die ik heb geschreven, maar ook van liedjes als Engelbewaarder en Je Krijgt Die Lach Niet Van Mijn Gezicht en alles wat ertussen zit.”

Je hart laten spreken

Waar je Emile Hartkamp nooit tegen zal komen is op een writers camp. “Muziek is voor mij emotie. Als iemand mij belt met de vraag: wil je op donderdagmiddag om twee uur ­samen met andere schrijvers ­liedjes ­maken? Dan is mijn antwoord altijd nee. Hoe kan ik weten of ik die dag wel zin heb om te schrijven  of dat de inspiratie er is? Liedjes gemaakt op een writers camp worden niet uit passie en liefde geboren, maar omdat je een afspraak hebt gemaakt. Dergelijke liedjes kunnen ­natuurlijk mooi zijn, maar voor mij werkt dit niet. Laat je hart spreken op het moment en plan dat niet. Terwijl ik dit zeg, ­realiseer ik mij ook dat het natuurlijk een ‘ouwe ­lullen ­denkwijze’ is. Ik ben immers niets ­anders gewend. Dus als het voor de nieuwe ­generatie werkt, zou ik zeggen: ga zo door.”

Muziek is voor mij emotie.

Dromen

Hartkamp is trots op de nummers die hij de afgelopen bijna vier decennia schreef. Begrijpelijk, want het is bijzonder dat een hit als Heb Je Even Voor Mij 23 jaar na de release, nog steeds op de radio en in de kroegen te horen is.

“Dat is het mooiste compliment dat je kunt krijgen. Het terughoren van je muziek, vooral als je het niet verwacht, blijft een kick geven. Bij concerten van Frans en Jannes worden die oude hits nog steeds luidkeels meegezongen. Wat het extra bijzonder maakt, is dat de hits ook opgepakt worden door de jeugd. Zij hebben het volkse genre groots omarmd.”

“Of ik een verklaring heb waarom ons soort muziek het weer goed doet de afgelopen jaren? Na corona stond men te popelen om het leven weer te vieren – ondanks de econo­mische uitdagingen en de andere problemen in de wereld. Hoe kun je dat beter uiten dan met Nederlandse muziek? Door de taal komen die nummers rechtstreeks je hart binnen. Het is een vorm van trots zijn op je landje zonder een nationalistisch insteek.”

Bucketlist

De liedjesschrijver is een dankbaar, maar ook een bescheiden man met nog steeds de nodige dromen. “Ik heb altijd gezegd dat ik minstens één hit in Duitsland wil hebben. Toch heb ik door de jaren heen nooit alle muren geslecht om die droom echt te verwezenlijken. Met Frans hebben we in Duitsland natuurlijk wel mooie dingen gedaan. Ik kan je één ding ­verklappen: die wens staat nog steeds op mijn bucketlist.  Ik weet niet wanneer dat gaat gebeuren, maar gebeuren gaat het zeker.”